Alinea 48 Parket bij de Hoge Raad 3 november 2006

Ook in verband met de betekenis van deze beslissing over de bevoegdheid van de CAO-adviescommissie zijn er verschillen, al naar gelang de uitspraak van die commissie als arbitrale uitspraak dan wel als bindend advies moet worden opgevat. Moet die uitspraak worden opgevat als een arbitrale uitspraak, dan gelden de bepalingen van art. 1052 lid 1 en lid 4 Rv. Op grond van die bepalingen is het scheidsgerecht gerechtigd over zijn bevoegdheid te oordelen en kan een beslissing waarbij het scheidsgerecht zich bevoegd verklaart, slechts (tegelijk met een daarop volgend eindvonnis) met de rechtsmiddelen van art. 1064 lid 1 Rv worden bestreden. Moet de uitspraak van de CAO-adviescommissie daarentegen worden opgevat als een bindend advies (en naar ik meen is dat het geval), dan geldt daarvoor mijns inziens niet dat zij ook wat betreft het daarin vervatte bevoegdheidsoordeel slechts langs de weg van art. 7:904 lid 1 BW kan worden aangetast, maar dat zij, in geval van een door de burgerlijke rechter geconstateerde onbevoegdheid van die commissie, bij gebrek aan een toereikende contractuele grondslag bindende kracht zou missen. De klachten van het middel zijn, als ik het goed zie, op de tweede mogelijkheid toegespitst. In het middel lees ik althans niet de klacht dat de kantonrechter en het hof zich in beginsel (behoudens aantasting van de uitspraak van de CAO-adviescommissie op de daartoe door de wet voorziene gronden) naar het bevoegdheidsoordeel van de CAO-adviescommissie hadden moeten richten.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/c7ff7be33fb6c4920db4c132901c6a1da835bfa270c620e604e290c416c0460b | shasum -a 256