Alinea 43 Parket bij de Hoge Raad 17 november 2006

12. Middelonderdelen 1.a en 1.e en middelonderdeel 2, gelezen in onderlinge samenhang, klagen in het licht van het hiervoor betoogde terecht dat het hof blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting dan wel onvoldoende inzicht heeft gegeven in zijn gedachtegang. Het hof heeft in rechtsoverweging 8 vooropgesteld dat bij de verdere beoordeling van het geschil veronderstellenderwijs ervan moet worden uitgegaan dat [eiser] degene is geweest die door rood licht is gereden, waarna het hof in rechtsoverweging 12 heeft geconcludeerd dat deze ernstige verkeersfout naar zijn oordeel de aanrijding heeft veroorzaakt en in rechtsoverweging 13 dat [betrokkene 1] in de gegeven situatie erop mocht vertrouwen dat hij veilig de kruising kon oprijden en links kon afslaan en dat als [betrokkene 1] al enige vorm van onoplettendheid dan wel onzorgvuldigheid zou kunnen worden verweten, deze fout in het niet valt bij de verkeersfout van [eiser], zodat ook in dat geval de schade redelijkerwijs volledig aan [eiser] is toe te rekenen. Deze overwegingen, gelezen in onderlinge samenhang, laten mijn inziens geen andere lezing toe dan dat het hof bij de beoordeling van het onderhavige geschil steeds - dat wil zeggen niet alleen bij de beoordeling van de vraag of sprake is van onrechtmatig handelen aan de zijde van [betrokkene 1], maar ook bij de beoordeling van het eigen schuld-verweer - ervan is uitgegaan dat [eiser] degene is geweest die door rood licht is gereden. Aldus heeft het hof miskend dat de bij de beoordeling van de (on)rechtmatigheid van het handelen van [betrokkene 1] terecht gebezigde veronderstelling dat deze groen licht had, niet meebrengt dat ook bij de beantwoording van de vraag of [eiser] eigen schuld kan worden verweten ervan moet worden uitgegaan dat [eiser] door rood licht is gereden. Dat het hof daarvan wel is uitgegaan, volgt in het bijzonder ook uit rechtsoverweging 13, waarin het hof overwoog dat mocht [betrokkene 1] al enige vorm van onzorgvuldigheid verweten kunnen worden, deze fout in het niet valt bij de verkeersfout van [eiser] - waarmee het hof onmiskenbaar op het oog heeft: het door rood licht rijden - zodat ook in dat geval de schade redelijkerwijs volledig aan [eiser] is "toe te rekenen", een overweging die gelet op haar bewoordingen ziet op de causaliteitsmaatstaf van art. 6:101 BW. Deze rechtsoverweging 13 is geen overweging ten overvloede, doch een overweging die in die zin dragend is dat het hof - door aldus te overwegen - in het midden kon laten of [betrokkene 1] daadwerkelijk onrechtmatig handelen kan worden verweten dan wel dat het door rood licht rijden van [eiser] in de omstandigheden van het geval zo onwaarschijnlijk was dat [betrokkene 1] daarmede geen rekening behoefde te houden zodat van een onrechtmatige daad aan de zijde van [betrokkene 1] geen sprake was. Voorzover het hof niet is uitgegaan van een onjuiste rechtsopvatting omtrent de bij de beoordeling van het onderhavige geschil aan te leggen maatstaven, heeft het hof onvoldoende inzicht gegeven in zijn gedachtegang doordat uit zijn overwegingen onvoldoende duidelijk blijkt of het bij de beoordeling van het onderhavige geschil de juiste maatstaf heeft aangelegd en welke overwegingen - zo de juiste maatstaven zijn aangelegd - doorslaggevend zijn geweest voor zijn oordeel dat de vordering van [eiser] moet worden afgewezen. Ik kom dan ook tot de slotsom dat het arrest van het hof geen stand kan houden en dat verwijzing zal moeten volgen. De overige middelonderdelen behoeven geen behandeling meer.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/2a7841fffad58bb019fc033138579c8b79d0472961e676ca7b9b4ec7273e6dbd | shasum -a 256