Alinea 80 Parket bij de Hoge Raad 1 december 2006

In rov. 2.3.1 stelt het Hof voorop dat het de vraag of aannemelijk is dat [verzoeker] niet te goeder trouw is geweest, beantwoordt in relatie tot de schuld van [verzoeker] aan HBU. Het Hof beantwoordt de vraag vervolgens bevestigend. De argumentatie daarvoor is hoofdzakelijk te vinden in rov. 2.3.2. Het zwaartepunt van die argumentatie betreft het feit dat [verzoeker] zich als vennoot van de maatschap onvoldoende er voor heeft ingespannen dat de mede-vennoten de door hen met onrechtmatige onttrekkingen veroorzaakte debetstand op de kwaliteitsrekening ongedaan zouden maken. Dat raakt echter niet het gedrag van [verzoeker] ten aanzien van de schuld aan HBU, ook niet voor zover die is voortgevloeid uit de kredietverhoging in maart 2004. Het Hof maakt in ieder geval niet duidelijk wat de gevolgen van de onvoldoende inspanning van [verzoeker] voor het ontstaan of onbetaald laten van de schuld aan HBU zijn geweest. Bij deze stand van zaken bestaat er te meer aanleiding om aandacht te schenken aan de door het Hof onbesproken gelaten stelling. In het gestelde gedrag van HBU is immers heel wel een aanwijzing te zien dat [verzoeker] de verhoging van het krediet niet als een onverantwoorde stap heeft hoeven te onderkennen of te beschouwen. Het Hof oordeelt ook niet, althans niet voldoende kenbaar, dat ondanks de bereidheid van de bank daartoe niet tot verhoging van het krediet had mogen worden overgegaan.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/78f6bfdb12c97c9ae3a8231a5bc891309cc101dea9da8e535c0707936a2e0fa7 | shasum -a 256