Alinea 73 Parket bij de Hoge Raad 15 december 2006

5.2 Het hof is echter niet van oordeel dat de onderhandelingen dat stadium reeds bereikt hadden. Daarbij acht het van centrale betekenis dat de bouw (eigenlijk nog slechts de voorbereiding van de bouw) van het complex ernstig vertraagd was geraakt. Van het begin af hadden beide partijen voorbehouden gemaakt die verband hielden met het tempo waarin het project gerealiseerd zou worden en daarmee te kennen gegeven (wat ook wel vanzelf sprak) dat dat voor hen van belang was. De eerste huuraanbieding door Planoform was geschied onder het voorbehoud dat voor 1 december 1999 met de bouw gestart zou worden en de tweede huuraanbieding bracht daar geen wijziging in. ABN AMRO nam in haar huurvoorstel van 9 april 1999 diezelfde aanvangsdatum van de bouw tot uitgangspunt en wilde in de te sluiten overeenkomst een ontbindende voorwaarde opnemen voor het geval van een vertraging in de planning van meer dan drie maanden. Toen ABN AMRO in april 2001 de onderhandelingen afbrak, was deze tijdsplanning al lang ruimschoots overschreden. Dat had ABN AMRO weliswaar aanvaard in die zin dat zij er niet eerder aanleiding in had gezien van de transactie af te zien, maar zij had zich ook nooit aan een nieuwe tijdsplanning gebonden. Dat betekent dat zij het recht had behouden om op enig moment te oordelen dat de aantrekkelijkheid van de transactie met het voortschrijden van de tijd voor haar onder een kritische grens was gezakt en dat zij er van afzag. In het begin van 2001 kreeg de tijdsplanning weer een zekere vastheid door het onherroepelijk worden van de bouwvergunning en ABN AMRO had de vrijheid zich toen opnieuw de vraag te stellen of zij de transactie nog wel wenste en ook om die vraag ontkennend te beantwoorden.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/06c7bb0f7ab45d7dd855eb6cf14b07b4f6910330fe70151df09c5511fa935511 | shasum -a 256