Alinea 159 Parket bij de Hoge Raad 6 februari 2007

11 Wie benieuwd is hoe een moderne wetgever met 'lex certa' en de onschuldpresumptie omgaat: binnenkort zal onder (zeer veel) meer strafbaar zijn het bewerkstelligen van een effectentransactie "waarvan een (...) misleidend signaal (...) te duchten is met betrekking tot het aanbod van, de vraag naar of de koers van die financiële instrumenten, tenzij degene die de transactie (...) heeft (...) bewerkstelligd aantoont dat zijn beweegreden om de transactie (...) te bewerkstelligen gerechtvaardigd is en dat de transactie (...) in overeenstemming is met de gebruikelijke marktpraktijk op de desbetreffende (...) markt"; art. 5:58, eerste lid onder a jo art. 5:54 van de aanstaande Wet op het financieel toezicht. Let wel: ik wil mij niet zonder meer laten kennen als een verklaard tegenstander van deze wetgevingstechniek. Tot op zekere hoogte is te billijken dat een wetgever diffuse normen beschikbaar stelt om misbruik van een diffuse omgeving te bestrijden. Aangezien iedere effectentransactie per definitie opzettelijk wordt verricht, lijkt mij ook niet op voorhand onredelijk om een verklaring te vergen voor de transactie die vragen oproept. Niettemin: bij kerend tij zal ook de rechter zich op zijn uitgangspunten moeten bezinnen. Dit soort wetgeving maakt rechtspolitiek in de zittingszaal onvermijdelijk, want vagere normen dwingen de rechter zich nadrukkelijker op de redelijkheid van het resultaat te bezinnen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/9f91babb15c75f07ddcd9ef21d97895739455b498d3c1c564d13bba75394c229 | shasum -a 256