Alinea 74 Parket bij de Hoge Raad 30 november 2007

"(...) Op grond van art. 20, derde lid, WvK draagt de commanditaire vennoot 'niet verder in de schade dan ten beloope der gelden, welke hij in de vennootschap heeft ingebragt of heeft moeten inbrengen, zonder dat hij immer tot teruggave van genotene winsten verpligt zij'. Men spreekt hier ook wel over de schadeaansprakelijkheid van de commanditaire vennoot, wat een enigszins verwarrende term is, omdat jegens derden de commanditaire vennoot in het geheel niet aansprakelijk is voor vennootschapsschulden. Het betreft hier dan ook niet de aansprakelijkheid voor vennootschapsschulden, maar de (maximale) draagplicht van de commanditaire vennoot voor verliezen van de commanditaire vennootschap. In de civielrechtelijke literatuur wordt algemeen aangenomen dat art. 20, derde lid, WvK een dwingendrechtelijke bepaling is, in die zin dat het een beperking oplegt aan de verder zo vrije mogelijkheden om de winstverdeling tussen vennoten van de CV vorm te geven. Concreet betekent dit dat de regeling van de artikelen 1670-1672 Boek 7A BW ook voor de CV geldt, maar er niet toe kan leiden dat de commanditaire vennoot wordt verplicht tot het verlies meer bij te dragen dan tot het bedrag van de overeengekomen inbreng. Een beding waarbij de commanditaire vennoot in het geheel niet in de verliezen behoeft bij te dragen, is zonder meer mogelijk. Een beding waarbij alle verliezen bij uitsluiting door de commanditaire vennoot worden gedragen, heeft slechts werking voorzover de verliezen de commanditaire inbreng niet overstijgen. (...)"

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/dfaf158692bdd0b9722c89bf883740ef00ec9808c6b59a42f04e272a8b0eb2ce | shasum -a 256