Alinea 20 Parket bij de Hoge Raad 20 februari 2007

4.6. De wetgever heeft in 1991 aan de helingshandelingen een ruime omvang willen geven om aldus efficiënter te kunnen optreden tegen de vermogenscriminaliteit die door de heler wordt begunstigd. Het risico bij zo'n ruime omschrijving is dat ook gedragingen onder de strafbepaling komen te vallen die daar, gelet op de bedoeling van de wetgever, eigenlijk niet onder passen. De vraag is of in deze zaak, waarin immers vastgesteld is dat de verdachte aan de dief van de auto cocaïne heeft gegeven, waarmee deze zo was ingenomen dat hij er geen bezwaar tegen had dat de auto werd teruggegeven aan de rechthebbende, toepassing van art. 416 Sr de ratio van deze bepaling geen geweld aandoet. De vraag zweemt naar het leerstuk van het ontbreken van de materiële wederrechtelijkheid.(4) Met enige goede wil zou men kunnen zeggen dat verdachte het belang van de bestolene wilde dienen. Maar de manier waarop hij te werk is gegaan leverde geen bijdrage aan de doelstelling die aan de wetgever met de herziening van art. 416 Sr voor ogen stond.(5) Het ligt niet voor de hand dat de dief door het optreden van verdachte zal zijn afgehouden van andere autodiefstallen, integendeel; hij kreeg immers van verdachte wat cocaïne en daarop is de dief akkoord gegaan met teruggave aan de eigenaar. Evenmin blijkt van verdachtes bedoeling om deze diefstal op te helderen. Een bijdrage aan de bestrijding van de vermogenscriminaliteit zou verdachte hebben geleverd door de politie te waarschuwen zodra hij ervan op de hoogte was gekomen dat [medeverdachte 1] een auto had gestolen. Verdachte heeft verstek laten gaan en heeft aldus niets aangevoerd dat het in cassatie ingenomen standpunt zou kunnen onderbouwen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/943485640f6c1afb3bc0e729e4d6258dadf4adc951ff5241e2bb38d45ddcd599 | shasum -a 256