Alinea 39 Parket bij de Hoge Raad 24 april 2007

10. De beslissing van het Hof om de vordering tot wijziging toe te wijzen berust op de opvatting dat de omstandigheid dat het feit opzettelijk is begaan niet ten laste behoeft te worden gelegd en niet in de kwalificatie behoeft te worden vermeld, maar alleen van belang is voor de strafoplegging. Daarmee miskent het Hof dat de wetgever door onderscheid aan te brengen tussen het opzettelijk en het niet opzettelijk begaan van het strafbare feit omschreven in art. 46a (oud) Wte, verschillende strafbare feiten in het leven heeft geroepen, zoals dat ook is geschied in artikel 10 van de Opiumwet ten aanzien van overtreding van de verschillende verboden uit die wet. Opzettelijk is een bestanddeel van het misdrijf dat moet worden tenlastegelegd en moet worden bewezenverklaard (zie HR 30 januari 1990, NJ 1990, 420 ten aanzien van art. 10 Opiumwet). Voor omstandigheden waaraan de wet een strafverzwarend gevolg verbindt, zoals de tot voor kort in art. 426 Sr neergelegde recidivebepaling, geldt hetzelfde. De rechter mocht met de in art. 426 bedoelde recidive enkel rekening houden indien de recidive was tenlastegelegd en bewezenverklaard (zie HR 23 november 1993, DD 94.133 en HR 21 januari 2003, NJ 2003, 186). Slechts ten aanzien van een bijkomende straf als de ontzegging van de bevoegdheid motorrijtuigen te besturen, welke straf uitsluitend kan worden opgelegd als de daders van de betreffende (verkeers)delicten een motorrijtuig bestuurden (zie HR 30 januari 1990, NJ 1990, 420) eist de Hoge Raad niet dat wordt tenlastegelegd en bewezenverklaard dat het feit met een motorrijtuig werd begaan (HR 18 januari 2000, NJ 200, 589, met noot D.H. de Jong).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/b397cd4b7b4d18424eb6b7b61e320d077e15d079332b32742f5752499b63b663 | shasum -a 256