Alinea 63 Parket bij de Hoge Raad 13 april 2007

Het legaat tegen inbreng is een in de praktijk veel voorkomende figuur die in het tot in januari 2003 geldende noch in het thans geldende erfrecht afzonderlijk wordt geregeld. Zoals ieder legaat doet een dergelijke making bij het overlijden van de erflater een vorderingsrecht ontstaan ten laste van de gezamenlijke erfgenamen. Het legaat en daarmee het vorderingsrecht wordt verkregen met het overlijden van de erflater zonder dat aanvaarding nodig is. Wel heeft de legataris de bevoegdheid het legaat te verwerpen zolang hij het niet heeft aanvaard (thans art. 4:201 BW; deze bepaling voorziet voorts in de mogelijkheid voor de erfgenamen om een beslissing over het al dan niet verwerpen in rechte af te dwingen). Bij het legaat tegen inbreng van de waarde, duidt het woord "tegen" op wederkerigheid: de legataris kan slechts onder gelijktijdige betaling van het in te brengen bedrag levering en afgifte van het gelegateerde goed vorderen en ook de erfgenamen kunnen van de legataris alleen het in te brengen bedrag vorderen ingeval zij gelijktijdig levering en afgifte van het gelegateerde goed aanbieden. Het rechtskarakter van de inbrengverplichting is overigens omstreden: sommige auteurs beschouwen deze verplichting als een (sub-)legaat, anderen als een testamentaire last (zie voor de eerste opvatting: Asser-Perrick, 13e dr. 2002, nr. 119; W. Breemhaar, De uiterste wilsbeschikking, diss. RUG 1992, nr. 193; F.W.J.M. Schols in: Handboek Erfrecht, 4e dr. 2006, p. 145; in laatstgenoemde zin zie: M.J.A. van Mourik, Erfrecht, 7e dr. 2002, p. 92). De ook wel gehuldigde opvatting dat een dergelijk legaat een aanbod is tot koop is door de Hoge Raad verworpen: HR 5 februari 1982, NJ 1982, 457, m.nt WMK.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/bd7aadca4aadbcc7004899d37e19fb175338575672a5992c564f0b3867f3ddaa | shasum -a 256