Alinea 82 Parket bij de Hoge Raad 16 maart 2007

4.3. Art. 236 lid 1 Rv (vgl. art. 67 (oud) Rv) bepaalt dat beslissingen die de rechtsbetrekking in geschil betreffen en zijn vervat in een in kracht van gewijsde gegaan vonnis, in een ander geding tussen dezelfde partijen bindende kracht hebben. Aan de conclusie van collega Wesseling-van Gent voor het arrest van 21 december 2001 ontleen ik de volgende vuistregels. Het gezag van gewijsde komt toe aan de beslissingen in een vonnis waarin de rechter aan bepaalde feiten bepaalde rechtsgevolgen heeft verbonden, ongeacht of deze beslissingen zijn neergelegd in het dictum dan wel enkel deel uitmaken van de overwegingen in het vonnis. In essentie strekt het leerstuk van gezag van gewijsde ertoe, een einde te maken aan geschillen die in wezen dezelfde rechtsbetrekking betreffen ongeacht welke vorderingen uit hoofde van die rechtsbetrekking geldend worden gemaakt. Onjuist is derhalve het uitgangspunt dat slechts een beroep op het gezag van gewijsde zou kunnen worden gedaan indien in de volgende procedure hetzelfde wordt gevorderd als in de eerdere procedure(25). Niet nodig is dat het desbetreffende punt `allesoverheersend' is geweest(26). De strekking van het gezag van gewijsde brengt mee dat partijen een eerder door de rechter beslist geschilpunt niet telkens opnieuw aan de orde kunnen stellen, zich daarbij beroepend op nieuwe juridische en feitelijke stellingen op grond waarvan thans anders zou moeten worden geoordeeld. Hiervan moet worden onderscheiden het geval dat de vordering wordt herhaald op een andere feitelijke grondslag, waarover de rechter zich eerder nog niet had uitgelaten.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/b7ed228c816449b28721fd4da877034665b181391002d1773b0ecc865f393dc4 | shasum -a 256