Alinea 29 Parket bij de Hoge Raad 27 april 2007

2.9. Ter zitting van de rechtbank heeft de raadsvrouwe van betrokkene geklaagd dat zij onder het behandelingsplan de handtekening van de psychiater mist. De psychiater heeft hierop gereageerd met de mededeling dat op de fotokopie een stukje van die bladzijde is weggevallen en dat op het origineel wel een handtekening staat. De rechter heeft hierop de instelling verzocht dit bescheid alsnog over te leggen (zie alinea 1.3 hiervoor). Uit de door de griffie van de rechtbank aan de griffier van de Hoge Raad toegezonden processtukken blijkt dat een arts-assistent van het Sociaal-psychiatrisch behandelcentrum Woerden op 15 januari 2007 per fax een aanvulling op de eerder toegezonden stukken aan de officier van justitie heeft toegestuurd(7). Deze aanvulling omvat een kopie van het eerder toegezonden behandelingsplan d.d. 11 december 2006, ditmaal mede ondertekend door de behandelend psychiater Tenback. Noch uit de beschikking, noch uit het proces-verbaal, noch uit de overige gedingstukken blijkt dat de rechtbank betrokkene of zijn raadsvrouwe in de gelegenheid heeft gesteld van deze nagezonden bescheiden kennis te nemen en zich daarover uit te spreken. De casus lijkt sterk op die van HR 18 november 1994, NJ 1995, 262 (rov. 3.2). Omdat de rechter blijkens het proces-verbaal van verhoor de aanwezigen had medegedeeld te zullen beslissen zodra de - reeds overgelegde en aan partijen bekende - geneeskundige verklaring alsnog zou zijn ondertekend en niet bleek dat de betrokkene of haar advocaat hadden verzocht van die verklaring, nadat zij door het afdelingshoofd zou zijn ondertekend, (nogmaals) kennis te mogen nemen, kon de rechtbank gebruikmaken van de met die handtekening aangevulde en overigens ongewijzigde verklaring. Het komt mij voor dat de maatstaf van HR 18 november 1994 ook in deze zaak kan worden gevolgd.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/81968b4a746f89c83963b278efbdcda429ff08f7d5288adc9dd529aa979c55e6 | shasum -a 256