Alinea 41 Parket bij de Hoge Raad 4 september 2007

13. Uit de motivering van de Rechtbank komt niet naar voren waarom de honden in afwachting van een beslissing over het beslag niet in handen van een bewaarder konden worden gesteld terwijl de honden, naar de Rechtbank kennelijk op grond van de mededeling van de Officier van Justitie eveneens als juist heeft aangenomen, zijn ondergebracht in een speciale Husky-kennel en inbeslagneming dus niet noodzakelijkerwijs meebracht dat de honden moesten worden gedood omdat deze - oneerbiedig, doch in de termen van art. 117 lid 2 onder a Sv gezegd - niet geschikt waren "voor opslag". Reeds daarom is onbegrijpelijk het oordeel van de Rechtbank dat klaagster door de keuze waarvoor zij is gesteld niet onder ongeoorloofde druk is gezet toen haar de afstandsverklaring ter tekening werd voorgelegd. De wet biedt immers geen enkele steun de beslagene te stellen voor de keuze afstand te doen van enig rechtsmiddel tegen het beslag opdat het inbeslaggenomene niet wordt vernietigd dan wel vasthouden aan een door de wet tegen de inbeslagneming voorzien rechtsmiddel tegen de prijs van vernietiging van het beslagene. Zou iemand voor een dergelijke keuze gesteld mogen worden, dan zou dat betekenen, dat een klaagschrift tegen inbeslagneming, ook in de gevallen waarin de Officier van Justitie geen machtiging op de voet van art. 117 lid 2 Sv heeft verstrekt, nimmer tot teruggave van het beslagene zou kunnen leiden. Dat is onverenigbaar met de door de wet voorziene mogelijkheid van teruggave van een inbeslaggenomen voorwerp naar aanleiding van een tegen het beslag gerichte klacht (art. 552a Sv). De politie is in het onderhavige geval kennelijk, doch ten onrechte vooruit gelopen op een in de ogen van de politie te verwachten rechterlijke beslissing tot onttrekking aan het verkeer van de honden.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/b6cda3a412ac5ecb09df056d9db7a8984541fe6192d0e978daab442f7344db35 | shasum -a 256