Alinea 62 Parket bij de Hoge Raad 5 juni 2007

14. Voor het onderhavige geval is alleen van belang hetgeen het EHRM heeft overwogen met betrekking tot de reikwijdte van de ontnemingsmaatregel. De betekenis daarvan moet in het kader van de onschuldpresumptie mijns inziens aldus worden geduid dat een ontnemingsmaatregel zich niet leent voor het ontnemen van voordeel dat niet zo concreet is gemaakt dat de veroordeelde dit niet concreet kan betwisten. Wordt volstaan met een abstracte berekening van het aan de veroordeelde te ontnemen voordeel dan ligt daarin een schending van de onschuldpresumptie besloten in die zin dat een niet nader geconcretiseerde bewering over de omvang van het wederrechtelijk verkregen voordeel er op neer komt dat de bewijslast ten nadele van de veroordeelde wordt omgekeerd.(2) In wezen moet hij dan immers bewijzen dat hij geen of minder voordeel heeft genoten dan hem zonder verwijzing naar hetgeen hij concreet bezit, in bezit heeft gehad of - voeg ik daar in bewijsrechtelijke termen aan toe - in bezit moet hebben gehad(3), wordt voorgehouden. Van een dergelijke situatie was, zoals het EHRM in het hiervoor genoemde arrest uiteenzet, geen sprake in de zaken Phillipsen en Van Offeren omdat de veroordeelde in die zaken beschikte over niet te verklaren vermogen, waarvan redelijkerwijs kon worden aangenomen dat dit was verkregen door ten laste van de veroordeelde bewezenverklaarde of soortgelijke feiten:

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/d5dd504bd419d4628a8517eb08c659f7a3a5b71f540a1c5dfa22a23739551e78 | shasum -a 256