Alinea 26 Parket bij de Hoge Raad 29 juni 2007

1.10 Nadat de rechtbank bij tussenvonnis van 23 juli 2003 (in zaak 03-523) een comparitie van partijen had gelast, welke comparitie op 21 november 2003 heeft plaatsgehad, heeft de rechtbank bij vonnissen van 4 februari 2004 en 17 november 2004 het verzet tegen de dwangbevelen van 11 december 2002 respectievelijk 26 mei 2003 behoudens ten aanzien van de daarin opgevoerde invorderingskosten(7) ongegrond verklaard. De rechtbank heeft daartoe in de eerste plaats vastgesteld dat in casu een begunstigingstermijn zoals bedoeld in art. 5:32 lid 5 Awb tot uiterlijk 1 april 2002 gold en dat die begunstigingstermijn bij de beslissing op bezwaar is gehandhaafd (rov. 2.4, eerste alinea, van het vonnis van 4 februari 2004). Voorts heeft de rechtbank overwogen dat de brief van B&W van 3 juni 2002 in redelijkheid niet anders kan worden uitgelegd dan dat de looptijd van de last in de zin van art. 5:34 lid 1 Awb is opgeschort, zodat [eiser] in de periode van 4 juni 2002 tot medio augustus 2002 geen dwangsommen heeft verbeurd. Na die periode heeft de last naar het oordeel van de rechtbank zijn werking hernomen en werden maandelijks wederom bedragen verbeurd (rov. 2.4, derde alinea, van het vonnis van 4 februari 2004 en rov. 4.3 van het vonnis van 17 november 2004). [Eiser] heeft volgens de rechtbank derhalve wel degelijk bedragen verbeurd, zodat de Gemeente terecht tot invordering van de verbeurde dwangsom is overgegaan (rov. 2.4, vierde alinea, van het vonnis van 4 februari 2004 en rov. 4.4 van het vonnis van 17 november 2004). Van verjaring is volgens de rechtbank geen sprake, evenmin als van een onduidelijke opstelling of voor misverstand vatbare mededelingen van de zijde van de Gemeente (rov. 4.4 van het vonnis van 17 november 2004).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/befd75aca2197b372d90b951a4b4d543dbcd5aff3840f12fc64d54d1a415b2ed | shasum -a 256