Alinea 36 Parket bij de Hoge Raad 29 juni 2007

2.2 Onderdeel 2.1 betoogt dat het hof in rov. 4.3 terecht heeft vooropgesteld dat de bij de dwangsombeschikking van 30 januari 2002 bepaalde dwangsommen van € 4.500,- per maand van rechtswege worden verbeurd indien en zolang [eiser] niet of niet ten volle aan de last voldoet en dat constatering (en vastlegging in een proces-verbaal) slechts van belang is voor het bewijs dat [eiser] heeft nagelaten aan de last onder dwangsom gevolg te geven. Het onderdeel onderschrijft voorts het oordeel van het hof in rov. 4.5 dat noch de brief van 3 juni 2002 van de Gemeente, noch het bezwaarschrift, noch de beschikking op bezwaar, tot gevolg heeft gehad dat de periode waarin dwangsommen werden verbeurd, werd onderbroken. Volgens het onderdeel volgt uit deze overwegingen dat de dwangsommen in de periode van 2 april 2002 tot 2 september 2002 onverminderd hebben doorgelopen en dat dus op 2 september 2002 het maximale bedrag van € 22.500,- was bereikt. Het onderdeel stelt zich vervolgens op het standpunt dat een dwangsombeschikking die op een bepaalde datum haar maximale bedrag heeft bereikt, haar kracht verliest in die zin dat na die datum geen nieuwe dwangsommen meer kunnen worden verbeurd. Op 2 september 2002 was de dwangsombeschikking dus uitgewerkt. De twee uitgevaardigde dwangbevelen van 11 december 2002 en 26 mei 2003, waartegen de beide verzetprocedures zich richten, betreffen beide beweerdelijk ná 2 september 2002 verbeurde dwangsommen, en pogen volgens het onderdeel dus dwangsommen te incasseren die niet (meer) verbeurd (kunnen) zijn. Tegen deze achtergrond is het oordeel van het hof dat het verzet tegen de beide dwangbevelen ongegrond is onjuist, hetzij onbegrijpelijk, dan wel onvoldoende gemotiveerd, aldus het onderdeel.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/befd75aca2197b372d90b951a4b4d543dbcd5aff3840f12fc64d54d1a415b2ed | shasum -a 256