Alinea 46 Parket bij de Hoge Raad 29 juni 2007

2.8 Subonderdeel 2.1.2 komt op tegen het oordeel van het hof in rov. 4.6 dat "(v)oor zover [eiser] zich heeft willen beroepen op verjaring van de bevoegdheid van de Gemeente tot invordering van de verbeurde dwangsommen, heeft te gelden dat die verjaring door de onder 3.7, 3.10 en 3.11 bedoelde brieven is gestuit". Het subonderdeel betoogt (a) dat de Gemeente blijkens haar conclusies van antwoord in eerste aanleg en in hoger beroep zich steeds op het standpunt heeft gesteld dat de brief van 3 juni 2002 de tenuitvoerlegging (van de dwangsombeschikking) heeft geschorst in dier voege dat zij in de periode van 9 september 2002 tot 16 januari 2003 op dat moment verbeurde dwangsommen kon innen, (b) dat in de door het hof bedoelde brieven [eiser] niet wordt aangemaand om in de periode van 2 april 2002 tot 2 september 2002 verbeurde dwangsommen te betalen, noch uitdrukkelijk het recht wordt voorbehouden tot invordering over te gaan en (c) dat uit de bewuste in rov. 3.7, 3.10 en 3.11 genoemde brieven ook niet de bedoeling blijkt om de verjaring van dwangsommen die vóór 2 september 2002 zijn verbeurd te stuiten. Tegen deze achtergrond bestrijdt [eiser] mede het in rov. 4.6 vervatte oordeel dat hij niet op het (reeds in eerste instantie gedane) beroep op stuiting van de Gemeente heeft gereageerd, nu hij niet heeft voorzien en ook niet behoefde te voorzien dat het hof uiteindelijk de constateringen van na 2 september 2002, gevolgd door de facturen op die geconstateerde overtredingen en door een tweetal dwangbevelen, als stuiting van de verjaring van de bevoegdheid tot invordering van vóór 2 september 2002 van rechtswege verbeurde dwangsommen zou opvatten. Door aldus te oordelen heeft het hof een ontoelaatbare verrassingsbeslissing gegeven, waarop [eiser] niet bedacht behoefde te zijn.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/befd75aca2197b372d90b951a4b4d543dbcd5aff3840f12fc64d54d1a415b2ed | shasum -a 256