Alinea 51 Parket bij de Hoge Raad 29 juni 2007

Voor zover de klacht van het subonderdeel is toegespitst op de betekenis die het hof in rov. 4.6 heeft toegekend aan de omstandigheid dat [eiser] niet heeft gereageerd op het beroep op stuiting dat de Gemeente reeds in haar conclusie van antwoord in zaak 03-1247 (rolnummer rechtbank) had gedaan, meen ik dat het subonderdeel, dat de nadruk legt op de bijzonderheden van dat beroep (waardoor [eiser] volgens het subonderdeel niet erop bedacht behoefde te zijn dat het hof aan de bedoelde correspondentie de betekenis zou toekennen dat deze de verjaring met betrekking tot de over de periode van 2 april 2002 tot 2 september 2002 verbeurde bedragen zou stuiten), ten onrechte eraan voorbijziet dat het bestreden oordeel wel degelijk in lijn is met het beroep op stuiting zoals de Gemeente dat reeds in eerste aanleg had gedaan. Zoals hiervóór (onder 2.8) reeds omschreven kiest het subonderdeel als uitgangspunt voor de beschouwingen over de betekenis van de bedoelde correspondentie onder meer dat de Gemeente zich blijkens haar conclusies van antwoord in eerste aanleg en in hoger beroep steeds op het standpunt heeft gesteld dat de brief van 3 juni 2002 de tenuitvoerlegging (van de dwangsombeschikking) heeft geschorst in dier voege dat zij in de periode van 9 september 2002 tot 16 januari 2003 op dat moment (lees: in die periode) verbeurde dwangsommen kon innen. De door het hof bedoelde passage in de conclusie van antwoord in eerste aanleg in zaak 2005/212 (rolnummer hof) had echter al met dat standpunt gebroken door uit te gaan van een opschortende werking van de bedoelde brief, in dier voege dat [eiser] reeds op 2 mei 2002 en 2 juni 2002 bedragen had verbeurd (conclusie van antwoord onder 7, p. 7, vierde volle alinea). Met betrekking tot een mogelijke verjaring van de bevoegdheid tot invordering van het op 2 juni 2002 verbeurde bedrag (het eerste van de vier bedragen die door het in zaak 2005/212 aan de orde zijnde dwangbevel worden bestreken), heeft de Gemeente zich in de betreffende conclusie van antwoord beroepen op stuiting door de factuur, de aanmaning en het dwangbevel die op de constatering van 10 oktober 2002 volgden (p. 8). Voor de stuiting van de verjaring met betrekking tot de drie volgende door [eiser] verbeurde bedragen (waarvan de verbeurte door de Gemeente in die conclusie, in verband met de door haar veronderstelde opschortende werking van de brief van 3 juni 2002, nog op 15 september 2002, 15 oktober 2002 en 15 november 2002 werd gesteld) heeft de Gemeente zich in diezelfde conclusie beroepen op de facturen en de aanmaningen die op de constateringen van 20 november 2002, 18 december 2002, respectievelijk 16 januari 2003 volgden (p. 8/9). Deze adstructie van de stuiting van de verjaring is niet een wezenlijk andere dan die welke in de memorie van antwoord in zaak 2005/212 is gegeven voor het geval dat aan de brief van 3 juni 2002 (ook) geen opschortende werking zou toekomen en de drie laatste door het dwangbevel van 26 mei 2003 bestreken bedragen (aldus) reeds op 2 juli 2002, 2 augustus 2002 en 2 september 2002 zouden zijn verbeurd; per bedrag wordt daarin voor de gestelde stuiting van de verjaring een beroep gedaan op exact dezelfde stukken als in de conclusie van antwoord, zij het dat de memorie van antwoord in dat verband ook nog wijst op de brieven van de Gemeente waarin de facturering van elk van die bedragen werd aangekondigd. Het enige verschil tussen beide opstellingen is de datum van verbeurte van de drie laatste bedragen, waarbij overigens opmerking verdient dat ook in de adstructie zoals gegeven in de conclusie van antwoord geen rechtstreeks verband meer kan worden gelegd tussen de datum van constatering naar aanleiding waarvan de stuitingshandelingen zijn verricht en de datum van verbeurte van het met die stuitingshandelingen in verband gebrachte dwangsombedrag. Zo is in de adstructie van de stuiting in de conclusie van antwoord het op 2 juni 2002 verbeurde bedrag in verband gebracht met de correspondentie naar aanleiding van de constatering van 10 oktober 2002 (en niet die van 9 september 2002), terwijl de (volgens die conclusie) op 15 september 2002, 15 oktober 2002 en 15 november 2002 verbeurde bedragen in verband zijn gebracht met de correspondentie naar aanleiding van de constateringen van respectievelijk 20 november 2002 (en niet die van 10 oktober 2002), 18 december 2002 (en niet die van 20 november 2002) en 16 januari 2003 (en niet die van 18 december 2002). De "vervroeging" van de data van verbeurte van de drie laatste dwangsombedragen is in die zin niet relevant dat de verjaring, ook uitgaande van de nieuwe data, voor elk van die bedragen tijdig is gestuit door de brieven, facturen en aanmaningen die de Gemeente daarmee zowel in eerste aanleg als in hoger beroep in verband heeft gebracht. Waar [eiser] niet is opgekomen tegen de duiding van de verschillende stuitingshandelingen met betrekking tot de door hem verbeurde bedragen zoals in de betreffende conclusie van antwoord is vervat, valt niet in te zien hoe hij ontoelaatbaar zou kunnen zijn verrast door de aanvaarding door het hof van eenzelfde duiding van dezelfde handelingen met betrekking tot dezelfde bedragen, uitsluitend op de grond dat de data van verbeurte van de desbetreffende bedragen (naar aanleiding van het daarover gevoerde partijdebat en in die zin dus niet geheel onvoorzienbaar) met enige tijd zijn vervroegd als gevolg van het niet langer in aanmerking nemen van een opschorting. Ook in zoverre kan het subonderdeel niet tot cassatie leiden.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/befd75aca2197b372d90b951a4b4d543dbcd5aff3840f12fc64d54d1a415b2ed | shasum -a 256