Alinea 121 Parket bij de Hoge Raad 19 juni 2007

36. De vraag is of dat verzuim tot cassatie moet leiden. Ik beantwoord die vraag met enige aarzeling ontkennend. Doorslaggevend daarbij is niet het summiere karakter van het verweer, waarin zelfs niet expliciet is gesteld dat de verdachte aan de destijds gedane mededeling het vertrouwen heeft ontleend dat hij niet zou worden vervolgd. Dat de vervolging (bij de raadsman?) verbazing wekt, is tenslotte wat anders. Intussen is het bepaald niet onaannemelijk dat de verdachte op de mededeling heeft vertrouwd, zodat in cassatie bezwaarlijk van het tegendeel kan worden uitgegaan. Een andere vraag is evenwel of de verdachte aan de beweerdelijk gedane mededeling het gerechtvaardigde vertrouwen mocht ontlenen dat hij niet zou worden vervolgd. Dat is een overwegend juridische vraag. Dat (sepot)mededelingen gedaan door een opsporingsambtenaar het Openbaar Ministerie binden, is niet uitgesloten. Daarbij spelen evenwel de omstandigheden van het geval en de aard van het desbetreffende feit een belangrijke rol. Zie HR 19 september 1989, NJ 1989, 379, waarin het ging om een door een parkeerwachter geseponeerde parkeerovertreding. Misdrijven zijn van andere orde. Ik meen dat, bijzondere omstandigheden daargelaten, als regel heeft te gelden dat aan door opsporingsambtenaren onbevoegd gedane sepotmedelingen terzake van misdrijven niet het gerechtvaardigd vertrouwen kan worden ontleend dat het Openbaar Ministerie niet tot vervolging zal overgaan. Nu geen beroep is gedaan op bijzondere omstandigheden - niet aangevoerd is bijvoorbeeld dat de mededeling na voorafgaand overleg namens de OvJ is gedaan -, brengt genoemde regel mee dat het Hof het verweer slechts had kunnen verwerpen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/d0c151a7905d20076fe850d35741e57d419108abf64526ff726727757623ea79 | shasum -a 256