Alinea 83 Parket bij de Hoge Raad 19 juni 2007

18. De eerste in de toelichting op het middel vervatte klacht laat zich als volgt samenvatten dat, mede in het licht van het te dien aanzien ten overstaan van het Hof gevoerde verweer, het oordeel van het Hof dat het bewezenverklaarde is begaan in de periode van 1 januari 1992 tot en met 31 december 1992 onbegrijpelijk is en ontoereikend gemotiveerd in het licht van art. 359, tweede lid, Sv. Daartoe wordt aangevoerd (i) dat de verklaringen van van Rijn, [betrokkene 1] en [betrokkene 2] de-autitu verklaringen zijn, die niets bewijzen aangaande het jaar waarin het ten laste gelegde zich zou hebben voorgedaan, (ii) dat "zeven jaar geleden" in de verklaring van Van Rijn niet valt in de bewezenverklaarde periode, (iii) dat 's hofs oordeel dat de verklaring van Van Dis niet afdoet aan het oordeel dat het bewezenverklaarde is begaan in de bewezenverklaarde periode, onbegrijpelijk is, mede nu niet is ingegaan op het in hoger beroep aangevoerde dat de genoemde datum in 1995 geen betrekking kan hebben op de hulpvraag, (iv) dat in de verklaringen van verdachte geen steun kan worden gevonden wat betreft de bewezenverklaarde pleegperiode, (v) dat het Hof het verweer dat de oriëntatie van het slachtoffer in de tijd heel matig is onbesproken heeft gelaten; (vi) dat het Hof het verweer aangaande de berichtgeving in de kranten die naar een later pleegjaar dan 1992 verwijzen onbesproken heeft gelaten en (vii) dat het Hof het verweer onbesproken heeft gelaten dat mogelijk de vriend van het slachtoffer bij het psychologisch onderzoek door dr. drs. Ligthart aanwezig is geweest, hetgeen in de visie van prof. Bullens in zijn commentaar op het rapport van dr. drs. Ligthart een "majeure kunstfout" zou zijn.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/d0c151a7905d20076fe850d35741e57d419108abf64526ff726727757623ea79 | shasum -a 256