Alinea 92 Parket bij de Hoge Raad 19 juni 2007

23. In de laatste bladzijden van de toelichting op dit middel wordt geklaagd dat de bewezenverklaring voorts op het punt van de ontucht ontoereikend is gemotiveerd. Daartoe wordt, onder verwijzing naar het betoog omtrent de pleegperiode, ten eerste aangevoerd dat niet bewezen kan worden dat het slachtoffer minderjarig was. Gelet op het voorgaande kan het middel in zoverre niet slagen. Voorts wordt aangevoerd dat de tot het bewijs gebezigde verklaringen van [betrokkene 1], [betrokkene 2] en Van Rijn volledig de-auditu zijn en alleen de aangeefster stelt aan haar borsten, schaamstreek en vagina te zijn aangeraakt, terwijl verdachte deze aantijgingen ten stelligste heeft ontkend. Deze omstandigheden doen aan de genoegzaamheid van de bewijsmotivering niet af, in aanmerking genomen dat niet ieder onderdeel van de bewezenverklaring door meer dan één bewijsmiddel behoeft te worden bestreken,(4) de-autitu verklaringen voor het bewijs kunnen worden gebruikt(5) en de verklaringen van het slachtoffer voor een deel steun vinden in de eveneens voor het bewijs gebezigde verklaringen van verdachte, welke verklaringen in zoverre dan ook, anders dan in het middel wordt betoogd, wel degelijk bruikbaar zijn voor het bewijs. Dat ten slotte het Hof voorbij is gegaan aan de door dr. Ligthart in zijn rapport genoemde "optie" (namelijk dat het slachtoffer op 13 november 1995 door een onbekende ander is aangerand waarvan zij de schuld thans bij de verdachte legt) - een optie waarvan bij pleidooi is gesteld dat dr. Ligthart daarop "jammer genoeg" niet verder is ingegaan omdat die optie veel zou kunnen verklaren - is, gezien het speculatieve karakter van het aangevoerde, ook zonder nadere motivering niet onbegrijpelijk. Voor het gehele middel geldt dat het tevergeefs opkomt tegen waarderingen van feitelijke aard die voorbehouden zijn aan de feitenrechter.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/d0c151a7905d20076fe850d35741e57d419108abf64526ff726727757623ea79 | shasum -a 256