Alinea 70 Parket bij de Hoge Raad 19 juni 2007

10. In mijn conclusie voorafgaand aan HR 18 april 2006, NJ 2006, 397 m.nt. Y. Buruma wierp ik de vraag op hoe groot de "ontzenuwende rol van de context" bij de uitleg van art. 285 Sr is. Mijn indruk was - en is nog steeds - dat de Hoge Raad op dit punt terughoudend is. Als de geuite woorden op zich zelf genomen een bedreiging tegen het leven inhouden, mag als regel worden aangenomen dat die woorden bij de degene tot wie zij waren gericht, de redelijke vrees konden doen ontstaan dat hij of zij van het leven zou worden beroofd. Uitzonderingen op die regel vormen de gevallen waarin overduidelijk sprake is van scherts, spel of beeldspraak. Maar andere uitzonderingen worden niet snel aangenomen. Of de Hoge Raad daarbij zo ver gaat dat - zoals in de conclusie werd verdedigd - ook "loze" dreigementen die in drift en boosheid worden geuit, een bedreiging in de zin van art. 285 Sr opleveren, is echter de vraag. In het genoemde arrest behoeft dat in elk geval niet gelezen te worden. In een arrest dat enkele weken eerder werd gewezen (HR 28 maart 2006, LJN AV4191, niet gepubliceerd), oordeelde de Hoge Raad dat uit de bewijsmiddelen niet viel af te leiden dat de tegen een politieman geuite bedreiging ("Fuck you. Ik gooi een handgranaat") in de gegeven omstandigheden - de verdachte was, na te zijn onderworpen aan een veiligheidsfouillering, ingesloten in de observatiecel van het politiebureau - van dien aard was dat bij die politieman de redelijke vrees kon ontstaan dat hij het leven zou kunnen verliezen. Enig realiteitsgehalte moet het dreigement zogezien wel hebben.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/aefadbcad09e9f7aeb89ab431194c620b1e0bc799c20a75cad16a2c1d8294389 | shasum -a 256