Alinea 80 Parket bij de Hoge Raad 19 juni 2007

11 Zie ook HR 15 april 1975, NJ 1975, 290, waarin de Hoge Raad overwoog "dat ingevolge art. 5, eerste lid, aanhef en onder 2, Sr. de Nederlandse strafwet toepasselijk is op de Nederlander die zich buiten Nederland schuldig maakt aan een feit dat door de Nederlandse strafwet als misdrijf wordt beschouwd en waarop door de wet van het land waar het begaan is straf is gesteld; dat dit voorschrift weliswaar niet kan worden toegepast, wanneer het gaat om Nederlandse wetsbepalingen welke slechts zien op gedragingen in Nederland - hetgeen o.m. het geval is met een aantal bepalingen van de Wegenverkeerswet - maar art. 36 van die wet, dat niet gewaagt van wegen, niet tot die bepalingen behoort." Uitzonderingen op de hoofdregel dat het bereik van Nederlandse strafbepalingen niet beperkt is tot het Nederlandse territoir kunnen voorts gelegen zijn in de omstandigheid dat de desbetreffende strafbepaling een zogenaamd 'typisch nationaal bestanddeel' bevat. Te denken is dan bijvoorbeeld aan de term "wettelijk voorschrift" in art. 184 Sr, waarmee gedoeld wordt op enig Nederlands wettelijk voorschrift (HR 17 maart 1987, NJ 1987, 887). Wanneer een strafbepaling een dergelijk typisch nationaal bestanddeel bevat zal overigens in voorkomende gevallen de beperking van het bereik van die strafbepaling wellicht niet zo zeer ingegeven zijn door het (aangenomen) door de wetgever beoogde bereik daarvan, maar door het ontbreken van een buitenlands equivalent, hetgeen voor toepasselijkheid van de strafwet op grond van art. 5 lid 1 sub 2 Sr vereist is. Vgl. voor e.e.a. Koopmans en Van Elst in T&C, aant. 6 bij art. 5 Sr. Zie ook hun aant. 8, waarin zij als voorbeeld van een manier om "dubbele strafbaarheidsperikelen" te voorkomen geven het tenlasteleggen van vervoeren van heroïne in plaats van het invoeren van heroïne.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/81aeaacc60c4a3cf6f8487ff8eef2abf88c60e4d5844fd117dbcc7ecc34ac549 | shasum -a 256