Alinea 29 Parket bij de Hoge Raad 29 juni 2007

4.4. Met het oog op een 'doorbraak' in belastingbesparende constructies diende de regering op 17 september 1976 een wetsontwerp in (Tweede Kamer zitting 1975-1976, 14 053) waarbij als het zwakke punt in de wettelijke regeling werd aangewezen de 'berekeningsmethodiek, waardoor de werkelijk gemaakte rente slechts zeer ten dele kan worden belast' (MvT, blz. 6). De regering meende dat aan aanscherping van de bestaande methodiek teveel bezwaren waren verbonden en stelde een geheel nieuwe opzet voor. 'In deze opzet, die zou kunnen worden aangeduid als de "saldomethode", wordt als rente belast het verschil tussen de uitkeringen e.d. (waaronder winstuitkeringen) en het totaal van de betaalde koopsommen of premies. Deze methode is dezelfde als die welke thans reeds wordt gevolgd voor de z.g. spaarpolissen, dit zijn polissen die fiscaal niet als levensverzekering kunnen gelden omdat voor de verzekeraar geen kans op nadeel bestaat. Om te voorkomen dat bij overlijden het voordeel uit hoofde van de risicodekking mede als rente zou worden belast - hetgeen zich met name voordoet naarmate het tijdstip van overlijden dichter ligt bij dat van het sluiten van de verzekeringsovereenkomst -, wordt als integrerend deel van de nieuwe opzet voorgesteld uitkeringen ten gevolge van overlijden in het algemeen buiten de inkomstenbelastingheffing te laten' (MvT, blz. 8).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/e09bee49b8185177f10f1198335e636846b257a2868d3c04b92893d6f5050613 | shasum -a 256