Alinea 46 Parket bij de Hoge Raad 2 oktober 2007

16. Kennisneming van de stukken van het geding in eerste aanleg en hoger beroep leert dat de verdachte en zijn raadsman in feitelijke aanleg niet een beroep hebben gedaan op het bepaalde in art. 126aa lid 2 Sv. Die omstandigheid staat mijns inziens reeds daarom niet in de weg aan een beroep op schending van die bepaling in cassatie, omdat de controle op de naleving van die bepaling niet louter afhankelijk mag worden gesteld van een ter zake door of namens de verdachte gevoerd verweer. Naleving van het verschoningsrecht dient immers niet specifiek verdachtes belang maar het maatschappelijk belang dat een ieder zich vrijelijk en zonder vrees voor openbaarmaking van het toevertrouwde om bijstand en advies tot de verschoningsgerechtigde moet kunnen wenden.(4) Toestemming van degene die zich tot een verschoningsgerechtigde heeft gewend tot openbaarmaking van hetgeen hij aan de verschoningsgerechtigde als zodanig heeft toevertrouwd betekent in zijn algemeenheid dan ook niet dat de verschoningsgerechtigde zich van zijn plicht tot geheimhouding ontslagen kan achten.(5) "Een andere opvatting zou er immers toe leiden dat het oordeel omtrent de geloofwaardigheid van hen die zich tot de betreffende vertrouwenspersoon hebben gewend, ongunstig zou kunnen worden beïnvloed door hun weigering hem uit zijn geheimhoudingsplicht te ontslaan, zodat de vrees dat zij daardoor naderhand tot een zodanig ontslag zouden worden genoopt hen ervan zou kunnen weerhouden de hulp van die vertrouwenspersoon in te roepen of zich vrijelijk tegenover hem uit te spreken."(6)

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/39eaccabf26811cb0023d3e4f1ceb3ca66b67ffa04f0c1c08bf59df91e66f932 | shasum -a 256