Alinea 11 Parket bij de Hoge Raad 22 juni 2007

1. Deze zaak betreft een geschil tussen de kinderen, tevens enig erfgenamen, van de op 30 september 1997 overleden erflater en diens levenspartner, thans eiseres tot cassatie [eiseres], aan wie de erflater het zakelijk recht van gebruik en bewoning van zijn huis waarin hij met haar is gaan samenwonen, heeft gelegateerd. In cassatie gaat het om de vraag of de erflater het legaat, waarmee de legitieme van zijn kinderen wordt aangetast, heeft gemaakt ter voldoening aan een natuurlijke verbintenis. Het hof - dat tot uitgangspunt heeft genomen dat de vraag of sprake is van een natuurlijke verbintenis beantwoord dient te worden aan de hand van de algemene maatstaf zoals geformuleerd in art. 6:3 BW - heeft deze vraag ontkennend beantwoord. Het heeft daartoe overwogen dat uit de jurisprudentie van uw Raad volgt dat in een situatie als de onderhavige in het bijzonder acht moet worden geslagen op de wederzijdse welstand en de behoefte van partijen (in casu: van erflater en [eiseres]), doch dat [eiseres] omtrent de financiële situatie van haarzelf niets heeft gesteld, ook niet in hoger beroep, en dat [eiseres] evenmin andere feiten of omstandigheden heeft aangevoerd die aanknopingspunten zouden kunnen bieden voor het aannemen van een dringende morele verplichting van erflater jegens haar in de zin van art. 6:3 BW. 's Hofs oordeel dat de legataris te weinig gegevens heeft aangedragen om een natuurlijke verbintenis te kunnen aannemen, wordt door het middel bestreden met een rechts- en een motiveringsklacht.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/b3bc3cbe996e9cf20b65c3487ac1718557e95bc86fe8e4469cdc08e5d52b0151 | shasum -a 256