Alinea 39 Parket bij de Hoge Raad 22 juni 2007

Ook overigens kunnen de door het middelonderdeel genoemde omstandigheden niet afdoen aan 's hofs oordeel dat [eiseres] niets heeft aangevoerd omtrent de wederzijdse welstand en behoefte van de erflater en haarzelf en dat zij evenmin andere feiten of omstandigheden heeft aangevoerd die aanknopingspunten zouden kunnen bieden voor het aannemen van een dringende morele verplichting van de erflater jegens haar in de zin van art. 6:3 BW. De onder a genoemde omstandigheid dat "mensen er niet van houden dat hun financiële omstandigheden worden uitgemeten" kan uiteraard niet ertoe leiden dat een partij wordt ontslagen van een op haar rustende stelplicht. Weliswaar kan de rechter binnen de door art. 25 en 149 Rv. getrokken grenzen ook ten processe gebleken gegevens aan zijn oordeel ten grondslag leggen, maar dat betekent niet dat het hof op grond van het feit dat [eiseres] "thans" - dat wil zeggen sedert 2002 - op basis van een toevoeging kosteloos procedeert, had dienen te concluderen dat zij ten tijde van het maken van het legaat in 1995 ten opzichte van de erflater voldoende behoeftig was om van een dringende morele verzorgingsverplichting te kunnen spreken. Hetzelfde geldt voor de stelling van de erven [betrokkene 1] dat na het overlijden van erflater - in 2000 - bleek dat [eiseres] financieel niet in staat was het huis te kopen. Dat uit de omstandigheid dat [eiseres] gescheiden is en twee kinderen heeft niet - zoals sub c wordt gesuggereerd - blijkt dat zij de maandelijkse hypothecaire last niet zelf kon betalen, behoeft geen betoog. De onder e genoemde omstandigheden ten slotte, hebben betrekking op (de financiële positie van) de erven [betrokkene 1] en zijn derhalve zonder betekenis voor de beoordeling van de vraag of in de verhouding tussen erflater en [eiseres] sprake is van (voldoening aan) een natuurlijke verbintenis.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/b3bc3cbe996e9cf20b65c3487ac1718557e95bc86fe8e4469cdc08e5d52b0151 | shasum -a 256