Alinea 73 Parket bij de Hoge Raad 13 november 2007

3.11.4 Hoe dan ook, het Hof heeft een andere benadering gekozen. In zijn overweging met betrekking tot de vraag of en zo ja welk nadeel de verdachte door het verzuim heeft ondervonden, ligt besloten dat het wel van oordeel was dat de politie een verzuim had begaan dat in dit kader - de vraag met betrekking tot de rechtmatigheid van de bewijsverkrijging - in beginsel relevant is, maar dat er geen sprake is van het vereiste causaal verband tussen dat verzuim(7) en de op 13 januari 2004 vanaf 15.55 uur door de verdachte afgelegde verklaring. Dat oordeel is van feitelijke aard en acht ik het niet onbegrijpelijk.(8) Weliswaar is niet uitgesloten (zoals de gedachtegang van het middel blijkbaar is) dat indien a) de (eerste) melding van de inverzekeringstelling wel effectief zou zijn geweest, b) de piketadvocaat vervolgens tijdig op het politiebureau zou zijn verschenen en c) hij of zij de verdachte zou hebben geadviseerd om van haar zwijgrecht gebruik te maken, de verdachte dat advies zou hebben gevolgd en geen verklaring zou hebben afgelegd. Maar bij zoveel onzekerheden is 's Hofs oordeel dat ik aldus versta dat niet aannemelijk is dat de bekennende verklaring van de verdachte, die op haar zwijgrecht was gewezen, een gevolg is geweest van het verzuim, niet onbegrijpelijk. Tegen dat oordeel komt het middel in cassatie tevergeefs op met de (nieuwe) feitelijke stelling dat de piketmelding in de praktijk door de piketcentrale onmiddellijk wordt doorgefaxt naar de dienstdoende piketadvocaat.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/0be324a38568d83cb298f17c2eff9c74bf9e440ae81b811d92c0e9b2c9f69b02 | shasum -a 256