Alinea 28 Parket bij de Hoge Raad 14 september 2007

2.10. Wanneer de betrokken patiënt heeft geweigerd medewerking te verlenen aan het onderzoek door de onafhankelijke psychiater, maar naderhand op zijn weigering terugkomt en zich alsnog bereid verklaart zich te laten onderzoeken in het kader van een contra-expertise, zal mijns inziens de rechter de verzochte contra-expertise door een psychiater niet mogen weigeren louter op grond van het feit dat betrokkene aanvankelijk had geweigerd mee te werken aan het onderzoek door de psychiater. In dit geval is het anders gelopen. Het middelonderdeel veronderstelt dat de afwijzing door de rechtbank van het verzoek om een contra-expertise is gebaseerd op de mededeling van betrokkene ter zitting dat zij (niet alleen niet met [betrokkene 6], maar ook) niet met een andere psychiater wil praten(17). In het middelonderdeel wordt betoogd dat namens betrokkene is gevraagd om een contra-expertise om de aanwezigheid van een stoornis van de geestvermogens en het gestelde gevaar te onderzoeken. Hoewel de klacht niet helemaal duidelijk is, is vermoedelijk bedoeld dat betrokkene slechts een verklaring heeft willen geven waarom zij niet met [betrokkene 6] wilde spreken, maar daarmee niet heeft willen stellen dat zij niet bereid zou zijn aan de door haar advocaat verzochte contra-expertise mee te werken. Nu de informatie waarop het medisch oordeel in de geneeskundige verklaring was gebouwd, feitelijk alleen van de behandelende sector afkomstig was, noemt het middelonderdeel het onbegrijpelijk dat de rechtbank niet (alsnog) een onafhankelijke psychiater heeft aangewezen om zich over stoornis en gevaar uit te laten.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/4a33d458b676ebef7a58c7edf7d29f4af74a79ef4da309447805db006bf80bb3 | shasum -a 256