Alinea 25 Parket bij de Hoge Raad 5 oktober 2007

2.9. Voor zover de rechtbank van oordeel is dat het geconstateerde syndroom van Korsakov in dit geval niet gepaard gaat met een stoornis van de geestvermogens van een zodanige ernst dat het denken, voelen, willen, oordelen en doelgericht handelen daardoor zo ingrijpend worden beïnvloed dat aan de betrokkene het veroorzaakte gevaar niet kan worden toegerekend omdat de stoornis de gevaarvolle daden van de betrokkene overwegend beheerst (de maatstaf van HR 23 september 2005), is voor de lezer inderdaad niet na te gaan waarop de rechtbank dit oordeel grondt. Naar de eigen vaststelling van de rechtbank gaat het syndroom van Korsakov in dit geval gepaard met oordeels- en kritiekstoornissen en (korte) geheugenproblemen. Indien de rechtbank meent dat oordeels- en kritiekstoornissen het denken, voelen, willen, oordelen en doelgericht handelen in het geheel niet beïnvloeden, is onduidelijk waarop dat oordeel berust. Indien de rechtbank van oordeel is dat weliswaar een ziekelijke stoornis van de geestvermogens aanwezig is, maar het oorzakelijk verband tussen deze stoornis en het gevreesde gevaar ontbreekt, of indien de vastgestelde stoornissen door de rechtbank niet voldoende zijn geacht om de verzochte vrijheidsbeneming te rechtvaardigen, heeft de rechter weliswaar een beoordelingsvrijheid - de rechtbank is niet gebonden aan het oordeel van de niet bij de behandeling betrokken psychiater -, maar had op grond van de algemene motiveringseis wel nader gemotiveerd moeten worden wat de rechtbank daarbij voor ogen stond. De beslissing wordt in elk geval niet verklaard door de geneeskundige verklaring waarnaar de rechtbank verwijst. Om deze reden slaagt de subsidiaire motiveringsklacht en kan de bestreden beslissing m.i. niet in stand blijven.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/b2b1f0b32e09dbb8c4f3b0f1adb030384b350f3ac7f9a96a7d7f583850bb0081 | shasum -a 256