Alinea 201 Parket bij de Hoge Raad 11 april 2008

3.24 Het onderdeel verwijst allereerst naar de onderdelen 2.2-2.4 en moet in zoverre het lot daarvan delen. Verder voert het onderdeel aan dat [eiseres] c.s. gemotiveerd de juistheid en "logica" van de door de Provincie gestelde "beperkte" afspraak hebben bestreden, waarbij het verwijst naar de memorie van antwoord in het incidentele appel onder 33 e.v. en 40. Behoudens de door de Provincie uitgesproken wens "door te gaan in de geest van het convenant", vermelden de genoemde passages echter geen (specifieke) verklaringen van de Provincie jegens [eiseres] c.s., zodat de - overigens summier toegelichte - klacht naar mijn mening alleen al daarom dient te falen. Het onderdeel betoogt tot slot dat het hof voor toelating tot bewijslevering een te strenge eis heeft aangelegd, omdat niet is vereist een tijdig, relevant en specifiek bewijsaanbod reeds vooraf met "specifieke verklaringen" van de te horen getuigen te onderbouwen, terwijl het rechtens ongeoorloofd is een bewijsaanbod te passeren op basis van een prognose van de uitkomst daarvan. Deze klacht faalt bij gebrek aan feitelijke grondslag. In het verlengde van de rov. 5.69-5.70 heeft het hof in rov. 5.71 tot uitdrukking gebracht dat [eiseres] c.s. niet aan hun stelplicht ter zake van de door hen gestelde rechtshandeling hebben voldaan, waarbij het met de term "specifieke verklaringen" onmiskenbaar het oog heeft gehad op verklaringen in de zin van de art. 3:33-3:35 BW. Dat aan het passeren van het bewijsaanbod ten grondslag zou liggen dat vooraf overgelegde getuigenverklaringen ontbreken of dat het hof de uitkomsten van een eventuele bewijsvoering als negatief heeft geprognosticeerd, kan uit de bestreden rechtsoverweging niet worden afgeleid.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/b2fcf6a5e2b2788fac516fa02cea175fec749232f6706702559b3cb367e1c164 | shasum -a 256