Alinea 39 Parket bij de Hoge Raad 11 juli 2008

3.2 De klacht faalt. De kern van het probleem in dit middelonderdeel is m.i. dat VCO met [verweerder] geen sluitende afspraak heeft gemaakt over de ontsluiting via perceel 308 van het perceel [A 001]. Op die zere plek legt het hof, evenals eerder de rechtbank in zijn vonnis van 11 februari 2004 (rov. 5.2), in zijn beknopte arrest de vinger. Het hof overweegt in rov. 9 dat de grondslag van de vordering van VCO inhoudt dat [verweerder] zich onvoldoende heeft ingespannen voor de ontsluiting van perceel [A 001] via perceel [A 002]. Aan deze overweging van het hof gaat (eveneens in rov. 9) de vaststelling van het hof vooraf dat VCO erkend heeft dat voor die ontsluiting op [verweerder] geen resultaatsverbintenis rust. Het daarop volgende oordeel van het hof in rov. 11 houdt in dat de omstandigheid dat de betrokken transactie niet tot stand is gekomen niet kan worden toegeschreven aan een onvoldoende inspanning van [verweerder]. Dat oordeel acht ik niet onbegrijpelijk. Het hof gaat er immers in rov. 10 veronderstellenderwijs vanuit dat [verweerder] een inspanningsverplichting tot het realiseren van de ontsluiting via [A 002] op zich heeft genomen. Vervolgens geeft het hof aan dat uit correspondentie blijkt dat VCO door de inspanningen van [verweerder] de mogelijkheid is geboden een gedeelte van perceel [A 002] te kopen en VCO via dit stuk grond de gewenste ontsluiting had kunnen realiseren. Deze transactie gaat niet door, hetgeen volgens [verweerder] te wijten is aan het uitblijven van de benodigde financiering. VCO betwist dit. Kennelijk heeft het hof, evenals eerder de rechtbank(7), de door [verweerder] verrichte inspanningen voldoende geacht om aan de door het hof aangenomen inspanningsverbintenis te voldoen. Het hof vindt het daarbij te ver gaan om het regelen van de financiering onder die inspanningsverbintenis te brengen. Ik leid dit af uit de overweging van het hof in rov. 12 waarin het aanbod van VCO om te bewijzen dat [betrokkene 1] de financiering wel kon verkrijgen als niet ter zake dienend wordt gepasseerd. Het enkele feit dat [betrokkene 1] de financiering al of niet kon rondkrijgen doet - zo is de redenering van het hof - niet af aan de inspanningen die [verweerder] verricht heeft. Het hof heeft daarmee de kwestie van de financiering buiten de reikwijdte van de inspanningsverbintenis geplaatst. Het hof neemt dus aan dat op [verweerder] niet zonder meer jegens VCO de verplichting rust perceel [A 002] van [betrokkene 1] te kopen en geleverd te krijgen en aansluitend aan VCO te leveren. Dat is -uitgaande van de constatering van het hof in rov. 9 dat op [verweerder] slechts een inspanningsverbintenis rust - niet onbegrijpelijk.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/08bdb142a181e4200be22a39fc4b515c46b8eccc893c13b7669b69ffc66180df | shasum -a 256