Alinea 19 Parket bij de Hoge Raad 9 september 2008

5. De strekking van art. 510 Sv is te voorkomen dat een rechterlijk ambtenaar die wordt verdacht van een strafbaar feit, in eerste aanleg of hoger beroep terecht zou moeten staan voor een zodanig gerecht dat de vermijding van de schijn van bevoordeling of benadeling voor hem onvoldoende is gewaarborgd, aldus HR 14 april 1998, DD 98.276. Als het om rechterlijke ambtenaren gaat, is de vermijding van die schijn niet alleen van belang bij de vervolging, maar ook van belang bij de beslissing van het openbaar ministerie om - in het geval dat een redelijke verdenking van een strafbaar feit is gerezen - al dan niet gebruik te maken van zijn bevoegdheid die ambtenaar (voorwaardelijk) niet te vervolgen of hem de gelegenheid te bieden strafvervolging te voorkomen door voldoening aan daartoe op de voet van art. 74 Sr gestelde voorwaarden(1). Gelet daarop moet art. 510 Sv aldus worden uitgelegd dat in de in het eerste lid genoemde gevallen het openbaar ministerie dat naar de gewone regelen met de vervolging is belast, gehouden is een verzoek tot aanwijzing van een ander gerecht in te dienen in het geval dat naar zijn aanvankelijk oordeel een rechterlijk ambtenaar als verdachte van een strafbaar feit moet worden aangemerkt, opdat het openbaar ministerie bij het aan te wijzen gerecht beslist omtrent de verdere behandeling van de zaak (vgl. HR 17 februari 2004, NJ 2005, 144 m.nt Cleiren). Daarnaast is het openbaar ministerie dat naar de gewone regelen met de vervolging is belast, bevoegd een dergelijk verzoek in te dienen indien het zich bijvoorbeeld nog geen oordeel heeft gevormd over de vraag of een rechterlijk ambtenaar als verdachte van een strafbaar feit moet worden aangemerkt (zie HR 11 oktober 2005, LJN: AU4091, AU4093 en AU4097 en HR 6 december 2005, LJN: AU8509).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/100dc0dd3810217e51437c83cb607dbe1ce16f1cd211db95c4d2ecd52ceecd17 | shasum -a 256