Alinea 239 Parket bij de Hoge Raad 10 juli 2009

10.8. Ook bezien vanuit art. 6 EVRM (uit hoofde van burgerlijke rechten en verplichtingen) is de Nederlandse regeling twijfelachtig door haar combinatie van omineuze factoren. Als de betekeningskosten zouden worden berekend als een forfait dat - zij het ruw - de werkelijke kosten benadert, zou de bewijsuitsluiting van art. 7(2) Kostenwet mijns inziens de fair hearing test kunnen doorstaan. De afweging tussen enerzijds de kans dat een niet in gebreke zijnde burger wordt getroffen en anderzijds de kostenbesparing door het onweerlegbare bewijsvermoeden,(89) lijkt mij alsdan niet in strijd met een fair hearing, gezien het geringe bedrag van een kostenberekening die de werkelijkheid benadert en de kleine omvang van de kans dat - ondanks juiste adressering en terpostbezorging - noch de aanslag noch de aanmaning de belastingschuldige bereikt.(90) De berekende betekeningskosten houden echter geen enkel verband met de werkelijke betekeningskosten en zijn zowel absoluut als relatief hoog tot zeer hoog, zulks teneinde bepaalde andere kosten te dekken waaraan de belastingschuldige part nog deel heeft, of zelfs om overall winst te maken op de invordering. Alsdan wordt twijfelachtig of - bij combinatie met een verbod voor de belastingschuldige om te bewijzen dat hij niet in gebreke was - nog sprake kan zijn van een fair hearing. Hij wordt immers letterlijk niet gehoord als hij stelt en aannemelijk wil maken dat hij geen aanslag of aanmaning heeft ontvangen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/00a2eee9d1ddf9f83148fc37014ade86c254b03290cf02ea609d63e253821824 | shasum -a 256