Alinea 243 Parket bij de Hoge Raad 10 juli 2009

11.1. Toetsing aan het discriminatieverbod leidt tot een vergelijkbare analyse als hierboven gemaakt. Met name uit de in onderdeel 10.3 genoemde zaken Della Ciaja en Burden and Burden blijkt dat het bij toetsing aan het discriminatieverbod in combinatie met het eigendomsgrondrecht in een zaak als de onze aankomt op de beoordeling van de verhouding tussen (legitiem) doel en middel. De grens ligt bij 'not manifestly illogical or arbitrary'. Bij die beoordeling kom ik in het kader van de toesting aan het discriminatieverbod tot dezelfde slotsom als bij de toetsing aan art. 1 Eerste Protocol en aan art. 6 EVRM: de combinatie van (i) de excessieve hoogte van het in rekening gebrachte betekeningstarief ex art. 3(1) Kostenwet in verhouding tot de werkelijke betekeningskosten (én de twijfel of de ontvanger niet in feite winst realiseert), en (ii) de uitsluiting ex art. 7(2) Kostenwet van de mogelijkheid te bewijzen dat de belastingschuldige niet in gebreke was, beantwoordt niet aan de eisen van art. 14 EVRM, nu de belanghebbende, bezien vanuit de vraag wie verantwoordelijk is voor de kosten van beslagen en executies (op de dekking waarvan de gewraakte regeling is gericht) niet in een andere positie verkeert dan belastingschuldigen die géén dwangbevel hebben ontvangen: beide groepen belastingschuldigen (degenen die betalen vóór een dwangbevel betekend wordt en degenen die betalen terstond ná ontvangst van een dwangbevel) hebben part noch deel aan de kosten van beslagen en executies.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/00a2eee9d1ddf9f83148fc37014ade86c254b03290cf02ea609d63e253821824 | shasum -a 256