Alinea 406 Parket bij de Hoge Raad 7 juli 2009

12.40 Ik wijs daarbij op een drietal verschillen met de casus die in de zaak Pfeifer en Plankl voorlag. In de eerste plaats ging het in die zaak om een regel van nationaal recht die beoogde te verzekeren dat de verdachte door een onpartijdige rechter werd berecht. Met het recht op berechting door een "tribunal established by law" stond dus tegelijk het recht op berechting door een "impartial tribunal" op het spel. Met de regeling van de relatieve competentie daarentegen zijn geen fundamentele belangen gemoeid. Die regeling behoort tot de "details" die volgens de Commissie in de zaak Zand aan de executieve mogen worden overgelaten. In de tweede plaats geldt, in het verlengde daarvan, dat art. 110 lid 1 Rv een legitiem doel dient en dat ambtshalve handhaving van de wettelijke competentieregeling niet in het belang van de procespartijen hoeft te zijn. Ten aanzien van de regel van art. 68 lid 2 StPO daarentegen geldt dat niet goed valt in te zien welk belang ermee is gediend dat de rechter die regel niet uit eigen beweging in acht neemt. In de derde plaats kan erop worden gewezen, dat voor een verdachte niet altijd kenbaar zal zijn dat de samenstelling van het gerecht in strijd is met een bepaling als art. 68 lid 2 StPO. In de zaak Pfeifer en Plankl werd aangevoerd dat de advocaat van de verdachte niet op de hoogte was geweest van de onwettige samenstelling van de rechtbank en dat dit de reden was dat daarop ter terechtzitting geen beroep was gedaan. De noodzaak om de justitiabele adequaat te informeren doet zich ten aanzien van strijd met regeling van de relatieve competentie in veel mindere mate voor, zeker als die justitiabele voorzien is van rechtsbijstand (hetgeen in civiele zaken regel is). Een beetje advocaat kan immers zelf wel zien of de rechter relatief bevoegd is.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/dcecd2a6ee989a360c77477dd4bbd94e95dbb219f23e50dbf3a1a1e36dd0cd4d | shasum -a 256