Alinea 155 Parket bij de Hoge Raad 15 december 2009

11. Niet alleen mag de afwijzing niet blijk geven van miskenning van de toepasselijke maatstaf, maar de motivering dient ook niet onbegrijpelijk te zijn in het licht van wat aan het (onderbouwd) verzoek ten grondslag is gelegd (Van Dorst, Cassatie in strafzaken, 6e druk, p. 185). Ten aanzien van de getuigen [getuige 1], [getuige 2], [getuige 3], [getuige 4] en [getuige 5] heeft het hof overwogen dat het - mede gelet op de door de raadsman opgegeven vragen - deze getuigen niet relevant acht voor enige te nemen beslissing in de ontnemingszaak. Deze overweging is niet zonder meer begrijpelijk, nu de geformuleerde vragen aan genoemde getuigen van belang waren voor het onderzoek naar het al dan niet criminele karakter van de geldboekingen en aankopen. Ten aanzien van de getuigen [getuige 6 en 7] (broer van verzoeker) heeft het hof verder geoordeeld dat deze niets kunnen zeggen over de herkomst van de gelden. Dit oordeel is onbegrijpelijk, omdat het hof daarmee op ontoelaatbare wijze is vooruitgelopen op hetgeen deze getuigen zullen verklaren (HR 14 september 2004, NJ 2004, 575). Ten slotte heeft het hof ten aanzien van getuige [getuige 8] geoordeeld dat het verzoek onvoldoende onderbouwd is. Ook dit oordeel is niet zonder meer begrijpelijk, nu dat verzoek niet minder onderbouwd is dan dat voor de overige getuigen. Indien het hof zich wat betreft de feiten die bijgedragen hebben het totaalbedrag van de schatting van het wederrechtelijk verkregen voordeel zou hebben beperkt tot die feiten waarvoor verzoeker veroordeeld is, zou daarvoor wellicht nog iets te zeggen zijn. Het hof heeft echter ook soortgelijke feiten "meegenomen" bij de schatting, hetgeen de relevantie van de getuigen alleen maar vergroot. Zie verder bij de bespreking van het derde middel.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/aa8922331979a4b89eec4a1edff2ab0d9d62b77f8dd9b76a75ceebe2edfde0a8 | shasum -a 256