Alinea 34 Parket bij de Hoge Raad 29 januari 2010

2.12. Geheel ten overvloede merk ik naar aanleiding van deze klacht het volgende op. Het staat vast dat de geneesheer-directeur op 20 februari 2009 een melding aan de inspectie heeft gedaan. Dat was de melding als bedoeld in art. 38c lid 5 Wet Bopz bij de aanvang van de dwangbehandeling op grond van het (nieuwe, op 18 februari 2009 opgestelde) behandelingsplan. Onduidelijk is gebleven of ten aanzien van de toepassing van middelen en maatregelen in het tijdvak tussen 9 en 16 februari een melding als bedoeld in art. 39 lid 3 Wet Bopz is gedaan. De klachtencommissie (blz. 6 onderaan) was van oordeel dat art. 39 lid 3 Wet Bopz vereist dat de toepassing "zo spoedig mogelijk" wordt gemeld aan de inspectie en dat, mede in aanmerking genomen de tijd die nodig is voor de administratieve verwerking, een uitstel van tien dagen nog valt binnen de marge van "zo spoedig mogelijk". De klachtencommissie heeft kennelijk de melding ex art. 38c lid 5 Wet Bopz beschouwd als tevens de melding ex art. 39 lid 3. In het verzoekschrift aan de rechtbank (blz. 3) is namens betrokkene betoogd dat dit oordeel van de klachtencommissie onbegrijpelijk is. De rechtbank heeft hieromtrent overwogen dat volgens het ziekenhuis een melding ex art. 39 lid 3 Wet Bopz is gedaan, dat de juistheid van deze bewering echter niet te controleren is bij gebreke van registratie en dat op 20 februari 2009 in ieder geval een melding ex art. 38 lid 5 Wet Bopz [bedoeld zal zijn: ex art. 38c lid 5, Wet Bopz, noot A-G] is gedaan. Gelet hierop, was de rechtbank van oordeel dat de geneesheer-directeur binnen een redelijke termijn de tweede melding aan de inspecteur heeft gedaan en dat de klacht ongegrond moet worden verklaard.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/efbbbad7936b1c1d8751851bdc973eaa297a12a3f7dbb88ce460d787f50cc09d | shasum -a 256