Alinea 48 Parket bij de Hoge Raad 15 juni 2010

3.8. De vraag is welke consequentie hieraan verbonden dient te worden. Het hof heeft het bewijs gebaseerd op bewijsmiddelen die, behoudens de bewijsmiddelen 5 tot en met 10, bestaan uit de weergave van verhoren die zijn afgenomen door teams telkens bestaande uit een wachtmeester van de Koninklijke Marechaussee en een ambtenaar van de civiele politie of een buitengewoon opsporingsambtenaar van de belastingdienst/ FIOD-ECD. Dat betekent dat in ieder geval van deze teams steeds één van de verhorende ambtenaren wel werkzaam was in de uitoefening van de wettelijk opgedragen taak en bevoegd was om daarvan proces-verbaal op te maken. Wellicht is verdedigbaar dat het deel van het proces-verbaal dat voor rekening komt van het andere lid van het team wel als echt proces-verbaal heeft te gelden,(9) maar het komt mij voor dat zo een scheiding bij dergelijke processen-verbaal van verhoor onmogelijk is omdat niet blijkt welk deel van het verhoor en van de neerlegging daarvan voor verantwoording van welke verbalisant komt. Dat betekent dan dat deze geschriften in hun geheel niet zijn aan te merken als processen-verbaal van opsporingsambtenaren als bedoeld in art. 344 lid 1, aanhef onder 2 en lid 2 Sv, zoals het hof wel heeft gedaan. Wel zijn het - evenals bewijsmiddel 5 tot en met 10 - "andere geschriften" in de zin van art. 344 lid 1 aanhef en onder 5 Sv, die elkaar over en weer ondersteunen.(10) En dat brengt meer mee dat de bewezenverklaring toch toereikend is gemotiveerd.(11)

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/7eaf6b4e9bfe3afe5c7d85d87091e2c23a2d78c051316fa9f4a6bbc5e8332330 | shasum -a 256