Alinea 40 Parket bij de Hoge Raad 5 maart 2010

2.8 Ingevolge het derde lid van art. 87 F. is het bevel voor niet langer dan dertig dagen geldig, te rekenen van de dag waarop het ten uitvoer is gelegd. Deze formulering is in die zin ongelukkig dat daarmee niet helder wordt onderscheiden tussen enerzijds de rechtskracht van het bevel, en anderzijds de termijn van de feitelijke inbewaringstelling. In de strafrechtelijke literatuur wordt dit onderscheid onderkend in het kader van de in art. 69 lid 1 Wetboek van Strafvordering opgenomen bepaling dat het bevel tot voorlopige hechtenis door de rechtbank kan worden opgeheven; opheffing van het bevel betekent niet alleen dat de voorlopige hechtenis een einde neemt maar ook dat het bevel tot voorlopige hechtenis zijn rechtskracht verliest. Ook een bevel tot voorlopige hechtenis dat nog niet ten uitvoer is gelegd, kan worden opgeheven en verliest daarmee zijn rechtskracht. (15) In lijn hiermee ligt de uitspraak van HR 15 juli 1985, NJ 1985, 855, waarin is geoordeeld dat de bevoegdheid van de rechtbank om de gefailleerde uit de verzekerde bewaring te ontslaan (art. 88 lid 1 F.) mede omvat de bevoegdheid van de rechtbank om op voordracht van de rechter-commissaris of op verzoek van de gefailleerde "een bevel als bedoeld in art. 87 op te heffen, ook al is dit bevel nog niet ten uitvoer gelegd, indien de gronden waarop het bevel werd gegeven zich niet meer voordoen". Zo lang de tenuitvoerlegging nog geen aanvang heeft genomen, behoudt het bevel zijn rechtskracht, tenzij uiteraard de beschikking waarin dit bevel is neergelegd door aanwending van een rechtsmiddel wordt vernietigd.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/a5bfbfb2b3365235a327cdc2cd8a686ad6ea1eb8db25e95d72044381e166e9be | shasum -a 256