Alinea 116 Parket bij de Hoge Raad 20 april 2010

7.5. In essentie gaat het erom dat de rechter in zijn strafmotivering de verbazing wegneemt die zijn straf zou kunnen wekken in het licht van wat ter zitting is aangevoerd of uit de stukken blijkt.(5) Thans is een complicatie gelegen in de omstandigheid dat de Hoge Raad binnen het bestek van de ene strafzaak kennis zou moeten nemen van de strafoplegging en motivering in een andere strafzaak, en het is uitsluitend vanwege de onverklaarbare verschillen dat de strafoplegging in de voorliggende zaak verbazing wekt.(6) Niettemin meen ik dat de Hoge Raad verondersteld wordt ambtshalve bekend te zijn met de strafoplegging in de samenhangende zaak tegen [verdachte 2]. Bedacht moet worden dat het Hof vrij is in het bepalen van de straf en de waardering van de factoren die het daartoe van belang acht.(7) Deze afweging is aan het Hof voorbehouden. In cassatie niet kan worden onderzocht of de juiste straf is opgelegd en evenmin of de straf beantwoordt aan alle daarvoor in aanmerking komende factoren, zoals de persoon van de verdachte en in het bijzonder diens langdurig verblijf in een politiecel. Niettemin schiet 's Hofs strafmotivering m.i. tekort waar het ongemotiveerd voorbij is gegaan aan het voorstel van de procureur-generaal om de hier bedoelde strafkorting toe te passen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/b8294e4da4644277c5e38c614be6ee8ae4667112aca7351b8efd0546c04c83ed | shasum -a 256