Alinea 85 Parket bij de Hoge Raad 11 juni 2010

3.14 De door het hof gevolgde gedachtegang valt mijns inziens niet te rijmen met overweging 19 van de preambule van de Verordening, waarin met zoveel woorden wordt gesteld dat "(d)eze verordening (...) geen afbreuk (mag) doen aan het recht van de lidstaten om emissies op te nemen in de grondslag voor de berekening van voertuigbelastingen." Uit deze overweging blijkt dat de gemeenschapswetgever, ondanks de (door diezelfde wetgever) met het oog op de typegoedkeuring van motorvoertuigen tot stand gebrachte harmonisatie van emissiewaarden, aan voertuigemissies gerelateerde voertuigbelastingen (waarover de artikelen van de Verordening overigens zwijgen) heeft willen toestaan. Aan zulke voertuigbelastingen is inherent dat daarvan een zekere druk uitgaat om een lagere dan de met het oog op typegoedkeuring toegelaten emissie te realiseren. Het opnemen van emissies in de grondslag voor de berekening van voertuigbelastingen kan niet anders betekenen dan het differentiëren van die belastingen, al naar gelang van de emissiewaarde, waarbij de voor typegoedkeuring toelaatbare waarde uiteraard de bovengrens vormt. Kennelijk doen dergelijke voertuigbelastingen (ondanks de daarvan uitgaande druk om lagere emissiewaarden dan de voor typegoedkeuring toelaatbare te realiseren) naar het oordeel van de gemeenschapswetgever niet (laat staan ontoelaatbaar) af aan (wat het hof heeft genoemd) "het nut van een harmonisatie van emissienormen als deze".

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/cdd147e9968a58f7def3b46c94a026d4040633b16fac3cd617ee6735a0fdadd0 | shasum -a 256