Alinea 59 Parket bij de Hoge Raad 8 oktober 2010

Bij die stand van zaken en gelet op de toepassing die in het onderhavige geval reeds aan art. 15.5 PR was gegeven en door de kantonrechter (in hoger beroep onbestreden) in aanmerking was genomen, heeft het hof, door het beroep van [eiser] op de voorziening art. 15.5 (oud) respectievelijk art. 15.1 (nieuw) PR als onvoldoende uitgewerkt en (in het bijzonder) als onvoldoende onderbouwd wat betreft de toepasbaarheid daarvan in het onderhavige geval af te wijzen, zo al niet de grenzen van de rechtsstrijd in hoger beroep miskend, dan toch in elk geval onbegrijpelijk beslist. Gelet op hetgeen de kantonrechter reeds (in hoger beroep onbestreden) onder verwijzing naar de toepassing van de voorziening (welke toepassing, naar uit de stukken blijkt, plaatsvond naar aanleiding van een stijging van het pensioengevend inkomen van 1 januari 2003 als gevolg van een "kennelijke" salarisverhoging in 2002) had geoordeeld, valt zonder nadere motivering, die ontbreekt, moeilijk in te zien welke verdere uitwerking en nadere onderbouwing het hof nog behoefde om inhoudelijk op het beroep van [eiser] op toepasbaarheid van de voorziening in geval van een stijging van datzelfde pensioengevend inkomen, niet naar aanleiding van een kennelijke salarisverhoging in 2002, maar naar aanleiding van een salarisverhoging met terugwerkende kracht tot 1 januari 2001, te kunnen beslissen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/3dbb17e864bf23fc2493373c0328e7dcb8f4e3a34bdf8cab351b38731aed7c96 | shasum -a 256