Alinea 52 Parket bij de Hoge Raad 17 december 2010

2.8 Het onderdeel mist feitelijke grondslag, voor zover het ervan uitgaat dat het hof heeft miskend dat de onherroepelijkheid van het strafvonnis en de voor ABN AMRO te voorziene afwezigheid van de werknemer in verband met de uitgesproken veroordeling voor het in het geding zijnde strafbare feit op zichzelf een ontslag op staande voet zouden kunnen wettigen. Het hof heeft de (theoretische) mogelijkheid van een slechts op de bedoelde omstandigheden berustende rechtvaardiging immers uitdrukkelijk en geheel in het midden gelaten, en vervolgens (in rov. 4.7) geoordeeld dat hier in elk geval sprake is van een aantal mede in aanmerking te nemen omstandigheden die meebrengen dat het door ABN AMRO gegeven ontslag op staande voet niet als rechtsgeldig moet worden aangemerkt (hetgeen het in de rov. 4.8-4.9 verder heeft uitgewerkt). Anders dan het onderdeel in de laatste volzin betoogt, kon het hof het antwoord op de in de eerste volzin van rov. 4.7 gestelde vraag in het midden laten, nu in het licht van de in de rov. 4.8 en 4.9 besproken omstandigheden de onherroepelijkheid van de strafrechtelijke veroordeling en de duur van de detentie volgens het hof niet voldoende zijn voor het aan [verweerder] gegeven ontslag op staande voet, óók niet als de onherroepelijkheid van die veroordeling en de duur van die detentie, zonder de bedoelde bijkomende omstandigheden, een ontslag op staande voet wél zouden kunnen wettigen. Dit oordeel, dat berust op een aan de feitenrechter voorbehouden waardering en weging van de omstandigheden van het geval, is ook zonder nadere motivering niet onbegrijpelijk. Het is immers zeer wel voorstelbaar dat bepaalde omstandigheden, die in potentie een ontslag op staande voet kunnen wettigen, onder bepaalde, bijkomende omstandigheden voor een dergelijk ontslag niet volstaan. Het onderdeel kan niet tot cassatie leiden.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/d1363ff4915c44bc2be791c9b0dadb4e9dd6225e7d532beb9e21936859166bca | shasum -a 256