Alinea 121 Parket bij de Hoge Raad 11 januari 2011

20. Het springt in het oog dat veroordeeldes raadsman bij pleidooi(2) het verzoek [getuige 21] en [getuige 22] als getuigen te horen, een verzoek dat is afgewezen ter terechtzitting van 14 november 2008, herhaalt maar bij de bespreking van de omvang van de autohandel niet terugkomt op het feit dat het Hof niet uitdrukkelijk heeft beslist op de door hem verzochte, als bij uitstek daarvoor aangewezen getuigen [getuige 4], [getuige 5], [getuige 6], de vader van [getuige 7], [getuige 8], [getuige 11], [getuige 13], [getuige 14] en [getuige 15] (proces-verbaal van de terechtzitting van 16 mei 2007), een verzoek dat hij, nadat het onderzoek opnieuw was aangevangen wegens gewijzigde samenstelling van het Hof, ter terechtzitting van 26 september 2007 voor wat betreft de getuigen [getuige 4], [getuige 5], [getuige 11] en [getuige 13] op verzoek van de voorzitter nog eens heeft toegelicht.(3) Kennelijk heeft de raadsman het verzoek om laatstgenoemde getuigen te horen als afgewezen beschouwd en - anders dan ten aanzien van de afwijzing van het verzoek [getuige 21] en [getuige 22] als getuigen te horen - niet de noodzaak gevoeld daar bij pleidooi nog eens op terug te komen. Die omstandigheid ontslaat het Hof echter niet van de plicht uitdrukkelijk en gemotiveerd op het verzoek te beslissen al was het alleen maar omdat daarover in cassatie moet kunnen worden geklaagd. Reeds daarom staat de omstandigheid dat veroordeeldes raadsman zich in feitelijke aanleg kennelijk heeft neergelegd bij de impliciete afwijzing van bedoeld verzoek er niet aan in de weg dat in cassatie wordt geklaagd over het verzuim uitdrukkelijk en gemotiveerd op een dergelijk verzoek te beslissen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/f106cb794f49fcff1d09a3447e6109b0990436efb79af99d52593fa92758b364 | shasum -a 256