Alinea 183 Parket bij de Hoge Raad 4 februari 2011

9.13. Veel goeds valt er over de uitwerking van de onderkapitalisatieregeling in binnenlandsituaties dus evenmin te zeggen uit een oogpunt van eigendomsgrondrecht. De vraag is echter niet of de wetgever het beter had kunnen doen (ja), maar of aan de belanghebbende in casu een individual and excessive burden wordt opgelegd; of sprake is van een keuze van de wetgever, devoid of reasonable foundation; van een manifestly illogical or arbitrary heffing als gevolg van het ontbreken van een tegenbewijsregeling. Zoals boven (8.17) opgemerkt: de nadelige effecten van de onderkapitalisatieregeling voor het MKB in binnenlandsituaties zijn veelal vermijdbaar door het aangaan van een fiscale eenheid of toepassing van de concerntoets (of het uitgeven van cumulatief preferente aandelen). De belanghebbende heeft niet gesteld dat het voor haar redelijkerwijs onmogelijk was haar financieringswijze c.q. haar corporate structure buiten de reikwijdte van het aftrekverbod te organiseren. De financiële last die haar wordt opgelegd is niet excessive. Mede gezien de klem waarin de wetgever zat na het wijzen van het onjuiste Bosal-arrest door het HvJ EU (de noodzaak nieuwe verkeersvrijheidsbelemmeringsrisico's te vermijden bij de inrichting van de anti-Bosalgatwetgeving), de omstandigheid dat de heffing in belanghebbendes geval minder illogical en arbitrary is dan het geval van de betekeningskosten in HR BNB 2009/246, en de omstandigheid dat het uitvoerbaarheidsargument van de medewetgever (tegenbewijs is technisch niet uitvoerbaar) mogelijk steek houdt, zodat politieke keuzes gemaakt moeten worden, meen ik dat de wetgever binnen de grenzen van het tweede lid van art. 1 Eerste Protocol EVRM is gebleven.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/d4c435b903c6db519f27aa997cee9f2c441f1d3d2f1fe92c15279c542250f683 | shasum -a 256