Alinea 44 Parket bij de Hoge Raad 14 januari 2011

[Eiser] c.s. zijn voorts niet erin geslaagd te bewijzen dat de stellingen van [verweerder] c.s. die de conclusie rechtvaardigen dat [verweerder 1] op 1 oktober 2002 te goeder trouw was ten aanzien van de beschikkingsbevoegdheid van [betrokkene 2] (zie het tussenarrest), onjuist zijn. Het bewijs van [eiser] c.s. bestaat voornamelijk erin dat [verweerder 1] door de kwestie met [C] had moeten begrijpen dat [betrokkene 2] in grote geldnood verkeerde en daardoor niet meer te vertrouwen was. [eiser] c.s. wijzen met name op de fax van 23 augustus 2002 van [betrokkene 2] aan [verweerder 1]. Naar het oordeel van het hof had [verweerder 1] op grond van zijn ervaring met [betrokkene 2] op 1 oktober 2002 wel op zijn hoede moeten zijn vooral op het gebied van financiën, in die zin dat hij erop bedacht zou moeten zijn dat hij telkens direct het geld kreeg waarop hij recht had, maar [verweerder 1] behoefde op grond van voornoemde fax niet erop bedacht te zijn dat [betrokkene 2] schilderijen zou verkopen die hem in het geheel niet toebehoorden. Dit geldt temeer als men daarbij betrekt de getuigenverklaring van [betrokkene 2]. [Eiser] c.s. hebben evenmin op andere wijze bewezen dat [verweerder] c.s. op 1 oktober 2002 erop bedacht hadden behoren te zijn dat [betrokkene 2] niet beschikkingsbevoegd was. In dat licht bezien kan van een particulier als [verweerder 1], die het schilderij voor zijn eigen verzameling koopt, niet zonder meer verwacht worden dat deze een onderzoek instelt naar de beschikkingsbevoegdheid van de verkoper, in casu [betrokkene 2], die het schilderij onder zich heeft. Dit wordt niet anders als het schilderij in kwestie voor een bijzonder laag bedrag (€ 80.000,- i.p.v. de vraagprijs ad € 135.000,-) verkocht wordt. (rov. 8.11)

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/c290a03642b1d18bb1957d5a0b2f5732cecf89060286b3ce6133356e98db897c | shasum -a 256