Alinea 41 Parket bij de Hoge Raad 22 maart 2011

13. Deze rechtspraak maakt dat een beroep op verdergaand handelen van de dader zelden een veilig refugium is voor verdachten van medeplichtigheid. Dat strookt met de oorspronkelijke bedoeling van de wetgever.(8) In dat verband kan gewezen worden op het ontbreken van eisen aangaande subjectieve voorzienbaarheid van verdergaande handelingen en gevolgen, in onderscheid van hetgeen naar algemene ervaringsregels voorzienbaar is.(9) Dat er sprake dient te zijn van een niet te ver verwijderd verband tussen het opzet van de medeplichtige en het hoofdfeit zou redelijkerwijs eisen met zich kunnen brengen aangaande de subjectieve betrekking van de medeplichtige tot de andere handelingen van de dader dan het deel waarop het opzet van de medeplichtige is gericht, maar een dergelijk vereiste is niet vastgelegd. In de beraadslaging over het gewijzigd ontwerp van het Wetboek van Strafregt lag wel een amendement voor van de Commissie van Rapporteurs dat behelsde om aan het slot van de laatste alinea's van de art. 47 en 49 Sr de verantwoordelijkheid van de uitlokker of medeplichtige te beperken tot misdrijven van de pleger "voor zoover zij die hadden moeten voorzien".(10) Maar dat voorstel is, na een inkrimping tot de voorzienbaarheid van de gevolgen, uiteindelijk helemaal ingetrokken. Het is aan de rechtspraak overgelaten welke eisen in dit opzicht worden gesteld.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/b45942370bb2a110368d89fb123faacdf4878d465243259357fc0491d503f74e | shasum -a 256