Alinea 34 Parket bij de Hoge Raad 18 januari 2011

5.3. Inderdaad is op de motivering van deze verwerping nogal wat af te dingen. Het verzoek had kennelijk de strekking dat zou worden onderzocht of [getuige 1] in de gegeven omstandigheden verdachte had kunnen identificeren als degene die op het raam had geklopt. Zo'n onderzoek zou overigens alleen een gunstig resultaat voor verdachte kunnen opleveren wanneer de uitkomst zou zijn dat het absoluut onmogelijk is dat wie dan ook van binnenuit door de ruit naar buiten kijkend iemand die daar op korte afstand staat zou kunnen herkennen. Alleen in dat geval wordt immers de basis onder de verklaring van [getuige 1] dat zij verdachte heeft herkend uitgetrokken. Wanneer zo een absolute uitkomst niet wordt verkregen blijft de mogelijkheid bestaan dat de herkenning door [getuige 1] correct is geweest. Het hof neemt dat laatste als vaststaand aan, terwijl de verdediging juist wilde onderzoeken of zij dat heeft kunnen zien. Maar het hof heeft bovendien aangenomen dat zij verdachte hoorde roepen dat zij snel een ambulance moest bellen. Het hof heeft kennelijk uit de betrekking die verdachte onderhoudt met haar oudste zoon afgeleid dat [getuige 1] de stem van verdachte heeft herkend. En dat zal niet kunnen worden weggepoetst door het onderzoek waarom de verdediging verzocht. Ook al zou het onderzoek tot uitkomst hebben dat iemand van binnenuit een ander die buiten het raam staat absoluut niet kan zien dan nog behoeft deze uitkomst de herkenning niet uit te sluiten.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/bd30c7187aca97c42fa726e74a00c0aa67f5d7af7ba5ba518a7d1d97ab7ab08a | shasum -a 256