Alinea 38 Parket bij de Hoge Raad 29 maart 2011

15. Ik meen overigens dat hiermee niet alles is gezegd. De rechtspraak van het EHRM is in ontwikkeling. Over een geval waarin de straf veel zwaarder is dan op grond van de bestendige rechtspraktijk verwacht kon worden, is in Straatsburg voor zover ik weet nog niet geoordeeld. Wat niet is, kan nog komen. In een grijs verleden hield ik het, met een beroep op J.E.S. Fawcett, The application of the European Convention on Human Rights, Oxford 1969, p. 184, ook in gevallen waarin de wet de maximumstraf bepaalt voor mogelijk dat onredelijk hoge straffen - onredelijk gelet op hetgeen gebruikelijk is - in strijd zijn met art. 7 EVRM.(9) En eigenlijk denk ik er thans nog net zo over. Art. 7 EVRM "should be construed and applied, as follows from its object and purpose, in such a way as to provide effective safeguards against arbitrary prosecution, conviction and punishment".(10) Het valt mijns inziens niet goed in te zien waarom het voor de waarborgen tegen willekeurige bestraffing veel verschil zou moeten maken of de wet de rechter geheel vrij laat bij het bepalen van de straf dan wel hem de vrijheid geeft te kiezen tussen toepassing van art. 9a Sr en (bijvoorbeeld) levenslang. In beide gevallen is sprake van een enorme vrijheid die misbruikt kan worden. Ik noem bij wijze van extreem voorbeeld de oplegging van een onvoorwaardelijke gevangenisstraf van vier jaar voor de diefstal van een pakje boter uit een supermarkt door een first offender.(11) Zou dat geen strijd opleveren met art. 7 EVRM?

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ebb09af24b03d02e9880b1be2743303ba90fb3a413e1ad31ea81c810463cb572 | shasum -a 256