Alinea 39 Parket bij de Hoge Raad 17 mei 2011

11. Ik merk op dat, als de steller van het middel het gelijk aan zijn zijde heeft, sprake zou zijn van een gekwalificeerde specialis en dus niet van een geprivilegieerde specialis. De reden om op systematische gronden een generalis specialis-verhouding aan te nemen is doorgaans - zo niet altijd - gelegen in het feit dat de bijzondere strafbepaling minder ver gaat dan de algemene. Toepassing van de algemene bepaling kan leiden tot zwaardere straffen dan de wetgever gezien de bijzondere regeling voor juist heeft gehouden of zelfs tot strafbaarheid waar de wetgever blijkens de bijzondere regeling straffeloosheid heeft gewild.(2) Om dat te voorkomen dient de algemene regeling van toepassing te worden uitgesloten. Goede ("systematische") redenen om de meer algemene bepaling van toepassing uit te sluiten als de specifieke bepaling verder gaat, laten zich moeilijk bedenken. Het resultaat van een dergelijke uitsluiting is dan al gauw averechts. Als de OvJ de bommelding alleen op basis van art. 142 lid 1 Sr (de niet-toepasselijke generalis) vervolgt, dreigt ontslag van rechtsvervolging.(3) Dat staat haaks op de wens tot bestraffing van alle bommeldingen. Als de OvJ zowel art. 142 lid 1 Sr als art. 142a lid 2 tenlastelegt, is dubbele strafbaarheid niet in strijd met de wens tot zwaardere bestraffing. Op die wens kan de uitsluiting van art. 142 lid 1 Sr dan dus bezwaarlijk gebaseerd worden. Wellicht dient op grond van art. 55 lid 1 Sr alleen art. 142a lid 2 toegepast te worden, maar dat is iets anders.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/d7355d2244b93ac2a74075217f2471b344cea5d92a201aca4662ec4cbe25f76c | shasum -a 256